Τα μανταρίνια του Άη Βασίλη

του Θωμά Μυλωνά και της Biancamaria Tapinassi
Eικονογράφιση: Βασίλης Γεωργίου

Mια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολυκατοικία της Νεοφύτου, έμενε ο κυρ Βασίλης o ηλεκτρολόγος. Ο κυρ Βασίλης επειδή είχε αλλεργία στο ηλεκτρικό ρεύμα, κάθε φορά που επιδιόρθωνε τις πρίζες ή οτιδήποτε άλλο, πάθαινε ηλεκτροπληξία. Μετά έβγαινε στην παραλία και φίλευε ξερά σύκα όποιο ζευγαράκι είχε ορκιστεί αιώνια αγάπη. Ή βούταγε στη θάλασσα του χειμώνα, για να της κάνει παρέα τώρα που κανένας δεν την ήθελε.

Ακόμη, από τις πολλές ηλεκτροπληξίες, είχε αποκτήσει την ικανότητα να διαβάζει τις προσευχές των ανθρώπων μέσα στα κεφάλια τους και αυτό δεν τον άφηνε να ησυχάσει, του έτρωγε την ψυχή, κάπνιζε τρία πακέτα την ημέρα.
Eντωμεταξύ, ο κυρ Βασίλης κάθε Χριστούγεννα γινόταν Άη Βασίλης. Κανονικός Αη Βασίλης, όχι μεταμφιεσμένος και τέτοια.
Ετούτα τα Χριστούγεννα όμως ήταν πολύ σκεφτικός. Η γυναίκα του, η κυρία Έφη, τον ρώτησε:
-Τι μούτρα είναι αυτά, ρε Βασίλη; Τι έχεις;
-Μου έστειλε γράμμα ένα αγοράκι…
-Και τι σου ζητάει; Πλέι στέισιον;
-Όχι…
-Τα εργαλεία του Μπομπ του Μάστορα;
-Μα όχι, όχι… θέλει… θέλει ειρήνη,,. ειρήνη…
-Ωραία, αυτό είναι τζάμπα.
-Το αγοράκι, Έφη, είναι από…
-Από πού;
-Από τη Συρία. Πρέπει να ετοιμαστώ.
-Τι, θα πας στη Συρία;
-Εμ…
-Τουλάχιστον, έλεος, φέτος μη βάλεις πάλι αυτήν τη στολή.
-Και πώς θα γίνει…
-Δεν σου πάνε καθόλου τα κόκκινα, ρε παιδάκι μου.
-Καλά, θα δω τι θα κάνω…
-Ξέρεις όμως… Πολλοί έχουν αρχίσει να διαδίδουν ότι δεν υπάρχεις πραγματικά. Σε εκείνα τα μέρη πιστεύουν στον Άη Βασίλη;
-Τι να σου πω, Έφη… ιδέα δεν έχω…

Πριν αναχωρήσει ο κυρ Βασίλης, πετάχτηκε στη λαϊκή να πάρει μανταρίνια.
«Πού κολλάνε τώρα τα μανταρίνια;» θα μου πεις.
Βασικά υπάρχουν δύο τρόποι να φας ένα μανταρίνι. Ο ένας είναι να το κάνεις μια χαψιά και τέρμα τα δίφραγκα. Ο άλλος τρόπος είναι να το φας φέτα φέτα.
Ο δεύτερος τρόπος έχει πολλά πλεονεκτήματα. Πρώτον και κύριον, δεν μπορείς να τρως ένα μανταρίνι φέτα φέτα και ταυτοχρόνως να πιλοτάρεις βομβαρδιστικά που ρίχνουν βόμβες πάνω στον κόσμο. Επίσης, δεν γίνεται να κρατάς τουφέκι. Πρέπει να το ακουμπήσεις κάτω. Αν για μια στιγμή -αρκούν περίπου τριάντα δευτερόλεπτα- αφήσεις από τα χέρια σου το τουφέκι, προλαβαίνεις να φτάσεις μιαν ανθρώπινη δυνατότητα, μιαν ανθρώπινη δυνατότητα που δεν ξέρουμε ποια είναι ακριβώς, αλλά έχει να κάνει με το να ρίξεις λίγο νερό το πρωί στο πρόσωπό σου ή το βράδυ να κλείσεις τα μάτια και να έχεις όνειρα να ονειρευτείς.

Οπότε ο κυρ Βασίλης, ξεκινάει να πάει με τους τάρανδους στη Συρία. Ενώ όλοι φεύγουν πρόσφυγες από κει για να σωθούνε, εκείνος είναι ο μόνος που πηγαίνει ανάποδα.
Διασχίζει όλη τη Μεσόγειο, αυτό το ευλογημένο και καταραμένο κύμα που δε σταματάει ποτέ από το βορρά ως το νότο και από την ανατολή ως τη δύση, από την άλγεβρα ως τη μαγεία, από την ποίηση ως τους σκοτωμούς με χημικά όπλα, από το Δέλτα του Νίγηρα και τον Λίβανο ως το Κουρδιστάν και τη Λωρίδα της Γάζας.
Δεν το βάζει κάτω ο κυρ Βασίλης. Διατηρεί το πείσμα των ανθρώπων που επειδή έχουν δει να αδειάζουν όλα, γνωρίζουν και από τι γεμίζουν όλα.
Και θρηνεί βαθιά. Γιατί περισσότερος θρήνος από το να κλαις εσύ ο ίδιος, είναι να βλέπεις να κλαίνε οι άλλοι.

Φτάνοντας στη Συρία, δυσκολεύεται να βρει καμινάδα όρθια για να περάσει από μέσα, είναι όλες γκρεμισμένες.
Έχει στις αποσκευές του ένα κιλό μανταρίνια. Αρχίζει επιτόπου ταχύρυθμα μαθήματα μανταρινοφαγίας στον Μπασάρ Αλ Άσαντ, τον Πούτιν, τον Ντόναλντ Τραμπ και όλους αυτούς. Δεν είναι και τόσο κακοί κατά βάθος. Μόνο που δεν έχουν καταλάβει το εξής απλό: αν είσαι μια φέτα σε αυτό το όλον που είναι το μανταρίνι, τότε είσαι μια φέτα από ένα μανταρίνι και όχι μια φέτα από μόνη της. Αν είσαι μια φέτα από μόνη της, τότε σχεδόν δεν υπάρχεις.
Ο κυρ Βασίλης, τέλος, συναντάει τον μικρό Χαλίλ που είχε στείλει το γράμμα. Δίνει στο παιδάκι το δώρο του.
Το CNN -με μεγάλη λύπη του γιατί θα έπεφτε η ακροαματικότητα- βγάζει την εξής ανοκοίνωση:
«Ο πόλεμος στη Συρία, εντελώς ανεξήγητα και αναπάντεχα, σταμάτησε. Οι έμποροι όπλων έστειλαν ψήφισμα διαμαρτυρίας στον ΟΗΕ. Η προσωρινή συριακή κυβέρνηση ξεκίνησε τη θητεία της υπό την πρωθυπουργία ενός οχτάχρονου αγοριού ονόματι Χαλίλ, το οποίο συνοδεύεται από τον Άη Βασίλη ως σύμβουλο επί ηλεκτρολογικών θεμάτων. Ο Άη Βασίλης, ποιος ξέρει γιατί, φοράει μανταρινί στολή. Μία από τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης είναι να φυτέψει παντού στην ερημωμένη χώρα μανταρινιές».

Έτσι λοιπόν, ο κυρ Βασίλης, μετά από κανά δυο μέρες, γυρνάει στη Χαλκίδα και βάζει τους τάρανδους να φάνε λίγο σανό γιατί είναι ψόφιοι στην κούραση.
Αλλά πρέπει να ξαναφύγει αμέσως: Ένα παιδάκι από την Κορέα τού έχει στείλει γράμμα και του ζητάει την επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα.

*Ως μουσική υπόκρουση του παραμυθιού, προτείνεται το «Che il Mediterraneo sia» του Eugenio Bennato.

 

Μοιραστείτε:  

Tags:

Eίμαι φιλόλογος αλλά ασχολούμαι και με τη μετάφραση από την ιταλική γλώσσα. Γράφω κυρίως μέσα στο τρένο για την Αθήνα και στο καφενείο Ρεξ τέρμα παραλία. Θα ήθελα οι ιστορίες μου να έχουν οπωσδήποτε happy end αλλά αυτό δυστυχώς δεν είναι πάντα κατορθωτό. Έχω συμμετάσχει σε διάφορες ανθολογίες διηγημάτων, αλλά γράφω και θεατρικά και σενάρια. Έχω την τιμή να διατηρώ επί σειρά ετών, βρέξει χιονίσει, τη σελίδα «Δωμάτιο Με Θέαν» στο περιοδικό «Αν».  Τέλος, έχω ακουμπήσει με το δάχτυλο όλα τα τατουάζ του Νίκου Καββαδία, ειδικά αυτό με τη γοργόνα.