Γιώργος Σουρμελής

Αναμνήσεις, κάπου εκεί ζούσα..

Γιώργος ΣουρμελήςΟ βυθός της θάλασσας ήταν η ευτύχια της μήτρας. Άρχισα να μιλάω στο θρυλικό Στέφο, το φροντιστήριο σχεδίου προετοιμασίας για Καλών τεχνών. Ήρθε η δύναμη της ζωγραφικής
και του σχεδίου!
Πήγα σχολείο στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και εκεί μεγάλωσα σαν άνθρωπος.
Μετά, στην υποχρεωτική μου θητεία στο στρατό κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι πραγματικά ζωγράφος και μάζεψα πολύ υλικό από σκίτσα και ιδέες.
Όλα τ’άλλα ήταν ύπνος του εγκεφάλου.
Και λυπάμαι πολύ γι’αυτόν τον ύπνο των παιδιών που κανένας δεν ενδιαφέρεται ποτέ για αυτά. Οι σχολικοί σύμβουλοι ήταν μαμούθ δηλαδή ανύπαρχτοι έναν μόνο θυμάμαι που είχε τρίχες στα αυτιά μεγάλες. Το πρόσεξε η διπλανή μου κοπελίτσα που ήμουν καψουρεμένος και μου έιπε ότι είναι σαν μαμούθ. Όντως. Πήγαινα στο 3ο δημοτικό σχολείο της Χαλκίδας και όταν το βλέπω τώρα με το καινούργιο του κτίριο σκέφτομαι ότι ούτε οι δάσκαλοι ούτε οι γονείς μάλλον νοιάζονται πραγματικά για βασικά πράγματα, όπως τι σχολείο χτίζεται για το παιδί τους. Το σχολέιο μας το παλιό είχε μια αυλή με δέντρα, υπέροχα δέντρα που τα θυμάμαι σαν στολίδι στην γκρίζα πραγματικότητα του. Τώρα ένα έκτρωμα έχει πάρει όλη την αυλή του σχολείου και στέκεται απειλητικό σαν ένας πύργος μεταλαγμένου νεοκλασικού στην μέση της αυλής. Είναι πύργος επειδή έχει μια τάφρο γύρω του σαν αυλή. Όσο θυμάμαι πως ήταν και σκέφτομαι πως θα μπορούσε να έχει γίνει… Το έχετε δει αυτό το κτίριο και την αυλή γύρω του; Την επόμενη φορά θα σας πω για το γυμνάσιο που πήγαινα.
Θυμάμαι τα πιο τρανταχτά παραδείγματα προσωπικής ομιλίας των δασκάλων μου.
Στο δημοτικό στην πρώτη τάξη με έιχα χρίστει πρίγκηπας και έτσι καθόμουν στην έδρα της δασκάλας, θυμάμαι πιο μετά μια άλλη δασκάλα να μας λέει ότι η γη είναι κούφια και γίνεται σεισμός στο κάτω μέρος της γής όταν πέφτουν βράχια από το πάνω μέρος της γης στο κάτω μέρος της γης.
Θυμάμαι το γυμνάσιο σαν στρατό και τα μπαρ σαν μοναδικά σημεία κοινωνικής αποδοχής και στο λύκειο την απαράδεκτη και τριτοκοσμική ανυπαρξία του σχολείου. Είμαστε όλοι άραγε ένα γκέτο;
Ζούμε ανάμεσα στην ανυπαρξία του μυαλού μας και στην ακολουθία των απλών πραγμάτων. Και το χειρότερο; Έιμαστε αόρατοι, εγώ τουλάχιστον ήμουν.
Έχω μιλήσει και άλλες φορές σε μερικές παρουσιάσεις σε Φεστιβάλ Περφόρμανς, έκανα λίγο φυλακή στο Γεντί Κουλέ με το Μακεδονικό μουσείο σύγχρονης τέχνης και έχω τραγουδήσει και το ‘Μακεδονία ξακουστή’ στο στρατό. Επίσης, έχω βοηθήσει μια θεατρική ομάδα από την Κίνα στο fringe festival στην ΝΥ. Εκεί ήμουν ένας από τους καλλιτέχνες του Robert Wilson σε residency και φτιάξαμε μαζί με άλλους στο Watermill center του εγκαταστάσεις για το καλύτερο πάρτυ του long island. Είδα πως δουλεύει, σχεδιάζει και πουλάει τον εαυτό και την συλλογή του σε πλούσιους της περιοχής. Πως σχεδιάζει σε χρόνο ρεκόρ τα σκηνικά και τις αλλαγές στην σκηνοθεσία του. Εκεί ανακάλυψα την ματαιοδοξία, την ιεραρχία και την ζήλεια μεταξύ προσώπων. Επίσης τα δύο κέντρα ισορροπίας στο σώμα μου, ότι πρέπει να δουλέψω κι’άλλο την φωνή μου μιλώντας προς τους άλλους ανθρώπους. Άρχισα και ένα workshop για παιδιά που έφτιαξαν το δικό τους τέρας, και μέχρι πρόσφατα ήμουν βοηθός δασκάλου σε νήπια στο εργαστήρι τέχνης της Χαλκίδας. Αντίο.

Μοιραστείτε:  

Tags: