Ελένη Βασιλείου

Πίσω από την κάμερα

Η Λένα Βασιλείου γεννήθηκε το 1982, και παράλληλα με τις σπουδές της στο Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών στα ΤΕΙ Αθήνας, είχε τη χαρά να συνεργαστεί μ’ έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες φωτογράφους, τον Νίκο Οικονομόπουλο. Οι πολλές και ξεχωριστές της εμπειρίες με τη φωτογραφία, την ωθούν κάποια στιγμή να μεταπηδήσει και στην κάμερα. Το τελευταίο, είχε σαν αποτέλεσμα να ολοκληρώσει το πρώτο της ντοκιμαντέρ το 2010, το οποίο και προβάλλει στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και από κει και πέρα σ’ άλλα Διεθνή Φεστιβάλ, αλλά και σ’ αυτό της Χαλκίδας. Από τον Ιανουάριο, θα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να παρακολουθήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα ‘Documentary Film’, στο N.Y. Film Αcademy.

Ελένη ΒασιλείουΜε λένε Ελένη Βασιλείου, αλλά από πολύ μικρή με φωνάζουν, Λένα ή και Λενιώ, καμιά φορά. Είμαι από την Εύβοια και συγκεκριμένα από τον Άγιο Λουκά, ένα χωριό 4 χιλιόμετρα έξω από το Αλιβέρι.
Όταν τελείωσα το σχολείο, δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θέλω να “γίνω” (σύμφωνα με τη λογική της επαρχίας θα έπρεπε να γίνω δασκάλα, καθηγήτρια κτλ.), μετά από πολλές ώρες σκέψης, είπα πως θα μου άρεσε να γίνω διακοσμήτρια και έτσι έδωσα και πάλι Πανελλήνιες και τελικά πέρασα στη ΣΓΤΚΣ (Σχολή Γραφικών Τεχνών & Καλλιτεχνικών Σπουδών), στα ΤΕΙ Αθήνας, αλλά στο τμήμα Φωτογραφίας.
Στο πρώτο μάθημα της σχολής, μπήκα στο σκοτεινό θάλαμο (για να δούμε πως τυπώνονται οι φωτογραφίες), μετά από αυτό που είδα, ήμουν σίγουρη πως αυτό ήθελα να κάνω, να γίνω φωτογράφος. Όμως, εκτός από φωτογραφία, κάναμε και βίντεο. Στα πλάισια του μαθήματος, έκανα το πρώτο μου ντοκιμαντέρ, για τον κ. Νίκο Οικονομόπουλο, έναν από τους καλύτερους Έλληνες φωτογράφους… είχε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Μπενάκη, ένας καθηγητής μας πήγε εκδρομή να τη δούμε και έτσι τον γνώρισα. Στο μάθημα πήρα 10 και ο κ. Νίκος, μου πρότεινε να δουλέψω μαζί του.
Για τα επόμενα δύο χρόνια σπουδάζω, και επειδή δουλεύω με τον Οικονομόπουλο ταξιδεύω συνεχώς. Έκανε κάποια φωτογραφικά ταξίδια – σεμινάρια για επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους Έλληνες και μη. Ξεκινούσαμε από την Αθήνα με ένα βανάκι και τις μηχανές μας και ταξιδεύαμε όλη τη μέρα μέχρι να βρούμε ένα μέρος που θα έχει φωτογραφικό ενδιαφέρον. Όταν το βρίσκαμε, περιπλανιόμασταν στα σοκάκια και στις πλατείες, πότε σε ομάδες, καμιά φορά ο καθένας μόνος του, ώσπου στο τέλος… καταλήγαμε σε κάποιο φιλόξενο σπίτι να πίνουμε τσάι, στο γλέντι ενός γάμου στο κεντρικό τραπέζι με τη νύφη και το γαμπρό πίνοντας τσούικα και τρώγοντας τοπικές παραδοσιακές σπεσιαλιτέ, ή σε κάποιο κήπο να παίζουμε με τα παιδάκια και να προσπαθούμε να συνεννοηθούμε με τα χέρια μιας και δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα. Τα βράδια κοιμόμασταν στην πλατεία του χωριού, δίπλα σε ένα ποτάμι, σε βενζινάδικα, σε αυλές σπιτιών (είχαμε overland σκηνές πάνω από το αυτοκίνητο). Τόσο όμορφα μέρη, τόσο φιλόξενοι άνθρωποι και όλοι εμείς οι φωτογράφοι να προσπαθούμε να κάνουμε την καλύτερη φωτογραφία που θα μείνει στην “ιστορία”. Εικόνες και αναμνήσεις, καινούριοι φίλοι, καινούργια πρόσωπα, διαφορετικές κουλτούρες, φοκλόρ καταστάσεις από άλλες εποχές, από διαφορετικούς κόσμους. Το πρώτο μου ταξίδι, ήταν στην Τουρκία και φτάσαμε μέχρι το Κουρδιστάν, στη συνέχεια Ρουμανία, Βουλγαρία, Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία… έτσι ανακάλυψα και αγάπησα τη φωτογραφία δρόμου… στο δρόμο.
Μετά την Αθήνα φεύγω για το Βέλγιο, με το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών “εράσμους” και στη συνέχεια επιστρέφω στην Εύβοια, στην οικογένειά μου. Κάνω διάφορες δουλειές, με σκοπό να μείνω για λίγο και να ξαναφύγω για το μεταπτυχιακό μου και τελικά είμαι εδώ, σχεδόν δυόμιση χρόνια. Παράλληλα αυτά τα χρόνια, αποφασίζω να ολοκληρώσω ένα φωτογραφικό project για τα Ελένη Βασιλείουμπαρ κονσομασιόν, που είχα ξεκινήσει όσο ήμουν φοιτήτρια. Γιατί διάλεξα αυτό το θέμα; Γιατί, δε μου αρέσουν τα συνηθισμένα, μου αρέσει να κάνω αυτό που όλοι νομίζουν ότι δεν μπορούν, και να τους αποδεικνύω πως αν έχεις πείσμα και θέληση μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Αρχίζω λοιπόν και πάλι την έρευνα αρχικά, και στη συνέχεια αποφασίζω εκτός από τη φωτογραφία, να κάνω και κάποιες συνεντεύξεις. Όλα αυτά που μοιράστηκαν μαζί μου, πιστεύω πως μπορούν να ολοκληρώσουν πιο σωστά το θέμα μου.
Το ντοκιμαντέρ μου λέγεται, ‘Live Show”. Ακριβώς επειδή είμαι γυναίκα, δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα μέσα σ’ αυτό το χώρο. Τα κορίτσια με βλέπουν σα φίλη τους, όσο περνάει ο καιρός, με περιμένουν να πάω, και οι πελάτες καμιά φορά στέλνουν χαιρετίσματα στο μπαμπά μου, κάποιοι άλλοι νομίζουν πως δουλεύω εκεί, οπότε και θέλουν να με “κεράσουν”. Δυστυχώς, στο ντοκιμαντέρ μου μόνο μια κοπέλα αφηγείται την ιστορία της, αν και αρχικά είχα υπολογίσει δύο. Παρόλα αυτά, οι ιστορίες είναι παρόμοιες, φτωχά κορίτσια που θέλουν να ζήσουν μια καλύτερη ζωή και πολλές φορές πέφτουν θύματα της φιλοδοξίας τους. Πολλά λοιπόν βράδια, πολλά κορίτσια, πολλές εικόνες και ήχοι. Ένα δύσκολο θέμα για να το κάνει ένας άνθρωπος μόνος του. Και εγώ, πρέπει να σκέφτομαι σαν φωτογράφος, σαν σκηνοθέτης, σαν εικονολήπτης, σαν ηχολήπτης και σαν άνθρωπος.
Τον Ιανουάριο του 2010, κατάφερνω να το ολοκληρώσω με την πολύτιμη βοήθεια του κ. Γιάννη Σκοπετέα και της μοντέρ μου, Βάσως Παπανικολάου. Το στέλνω στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, πρώτη προβολή στο ‘Ολύμπιον” και από εκεί μου το ζητάνε από διάφορα φεστιβάλ, Σερβία, Κροατία, Πολωνία, Τσεχία, Ισπανία, Ιταλία, Αφρική. Τον Ιούνιο, το στέλνω και στη Χαλκίδα, στο δικό μας Φεστιβάλ, που στηρίζω κάθε χρόνο ως εθελόντρια.
Κάποια στιγμή, με ρώτησαν τι θέλω να είμαι τελικά, φωτογράφος ή σκηνοθέτης. Άλλωστε, και σαν φωτογράφος, αλλά και σαν σκηνοθέτης διαλέγω ανθρωποκεντρικά θέματα (πιστεύω ακόμη στους ανθρώπους, καλώς ή κακώς). Για μένα, αυτά τα δύο είναι πολύ κοντά, δεν τα διαχωρίζω. Τον Δεκέμβρη, θα φύγω για να συνεχίσω τις σπουδές μου στη σκηνοθεσία. Καμιά φορά σκέφτομαι, πόσο ωραία θα ήταν να ξέραμε “τί θα απογίνουμε στο τέλος”, αυτή η αγωνία και το καθημερινό άγχος να σταματήσει επιτέλους – που θα ζήσω, που θα δουλεύω – και όλα αυτά που απασχολούν όλους μας αυτές τις μέρες. Μετά, απλά εύχομαι, να πάνε όλα καλά και ακολουθώ και πάλι το ένστικτό μου και το πάθος μου για τη δουλειά μου!

Μοιραστείτε:  

Tags: