Νάντια Ζάνου

Καμβοκόμιξ

Με τη ζωγραφική, να είναι η πρώτη της αγάπη και την εικονογράφηση και τα κόμιξ, να είναι η συνειδητή επιλογή της καλλιτεχνικής της έκφρασης, η Νάντια Ζάνου, ακροβατεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στα δύο είδη, όπως μαρτυρά και ο τίτλος της πρώτης προσωπικής της έκθεσης, alternativo camvocomics (κόμιξ σε καμβά), το 2008. Έκτοτε, με συμμετοχή σε ομαδικές εκθέσεις, αλλά και αρκετές προσωπικές παρουσιάσεις – τελευταία της τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Κόκκινο Σπίτι – συνεχίζει να δημιουργεί με τη δική της τεχνοτροπία και το προσωπικό της ύφος.

Νάντια Ζάνου, φωτογραφία: Ειρήνη ΜοναστηριώτηΓεννήθηκα στη Χαλκίδα. Τα παιδικά μου χρόνια τα θυμάμαι γεμάτα ζωγραφιές. Σε τετράδια, μπλοκ, τοίχους, θρανία, βιβλία, παντού..! Σε ηλικία 8 ετών, ανακάλυψα το εργαστήρι τέχνης του Δημήτρη Μυταρά, όπου και παρακολούθησα μαθήματα για τα επόμενα έξι χρόνια στο τμήμα ζωγραφικής. Ήταν η “πρώτη μου αγάπη” αυτή. Αυτό που θυμάμαι, χαρακτηριστικά, από εκείνα τα χρόνια είναι η λαχτάρα με την οποία περίμενα κάθε εβδομάδα την Τρίτη να έρθει για να πάω στο μάθημα. Σίγουρα, τα έξι αυτά χρόνια με βοήθησαν να καταλάβω ότι η αγάπη αυτή θα είναι και παντοτινή..
Μετά το λύκειο, τις “λάθος” πανελλήνιες και τα σχετικά, κατέληξα στη Θεσσαλονίκη. Φοίτησα στο τμήμα εικονογράφησης και comics στην ιδιωτική σχολή Applied Art Studies. Παράλληλα με τη σχολή μου, έκανα και τις πρώτες προσπάθειες συμμετοχής με δικές μου ιστορίες comic σε περιοδικά αντίστοιχης ύλης. Επίσης, έκανα και την πρώτη μου συνεργασία για την εικονογράφηση σχολικών ημερολογίων και παιδικών παραμυθιών.
Το 2002, συμμετείχα με τη σχολή μου, στο 1ο Φεστιβάλ Βαλκανίων Καλλιτεχνών στο λιμάνι Θεσσαλονίκης.
Τον επόμενο χρόνο, αποφοίτησα, αλλά έμεινα για ένα ακόμα διάστημα για να παρακολουθήσω κάποια σεμινάρια γραφιστικής και κινούμενου σχεδίου στο χέρι.
Την άνοιξη του 2004, άφησα πίσω μου τη Θεσσαλονίκη και γύρισα στη Χαλκίδα, με την προοπτική να αναζητήσω συνεργασίες με εκδοτικούς οίκους και περιοδικά στην Αθήνα. Κυρίως, ασχολήθηκα με το παιδικό παραμύθι και με σκίτσα σε περιοδικά. Εκείνη την περίοδο, ξεκίνησα να σχεδιάζω και τους πρώτους μου πίνακες σε καμβά.
Το Μάιο του 2008, πραγματοποίησα την πρώτη προσωπική μου έκθεση με τίτλο ‘alternativο camvocomics’, στο πολιτιστικό κέντρο του Βόλου. Την ίδια έκθεση παρουσίασα και τον Ιούνιο στη Χαλκίδα στον εκθεσιακό χώρο δίπλα στο Δημαρχείο. Ήταν η πρώτη μου απόπειρα να δείξω τη δουλειά μου προς τα έξω μ’ αυτόν τον τρόπο, και η αλήθεια είναι ότι είχα πολύ άγχος για τo τι αίσθηση θα έκανε στον κόσμο. Είναι περίεργο αυτό που νιώθεις, όταν κοιτάζει κάποιος έναν πίνακά σου.
Νομίζεις, ότι μπορείς να δεις στο πρόσωπό του ακριβώς τι σκέφτεται, και ας μη μιλάει. Είναι τεράστια η ικανοποίηση που παίρνεις, όταν αυτό για το οποίο έχεις προσπαθήσει με πάθος να κάνεις δέχεται τη θετική αντιμετώπιση του κόσμου. Είναι αυτό και μόνο που σου δίνει φτερά και πείσμα να συνεχίζεις, να δημιουργείς. Έτσι κι εγώ συνέχισα, και το Δεκέμβριο του 2009, έκανα την επόμενη έκθεση στο “Αmethyst Art Bar”, στο κέντρο της Αθήνας(Ψυρρή), με τίτλο ‘about a girl’. Ακολούθησε η συμμετοχή μου σε μια ομαδική έκθεση στο “Black Duck Multiplarte” και πάλι στην Αθήνα (πλατεία Καρίτση), με θέμα ‘κάνε την πάπια’. Το καλοκαίρι, “επέστρεψα” στη Χαλκίδα. Συγκεκριμένα, το “Αzul cafe” φιλοξένησε τη δουλειά μου από τον Ιούνιο μέχρι και τον Αύγουστο του 2010. Τον επόμενο χειμώνα, έκανα ακόμα μια έκθεση σε συνεργασία με την αδερφή μου Νατάσα, στο bar ‘‘Α liar man’’, στο Γκάζι, με τίτλο “ jazzy noir stories”. Την άνοιξη του 2011, απομακρύνθηκα λίγο από την Αθήνα και τη Χαλκίδα, και αφορμή ήταν ένας καταπληκτικός χώρος στο Ναύπλιο το “Circulo Cooperativa”, όπου και πραγματοποίησα μια ακόμα προσωπική έκθεση. Η τελευταία – για την ώρα- παρουσίαση της δουλειάς μου έγινε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, στο “Κόκκινο Σπίτι”, στην παραλία Χαλκίδας.
Αυτό που με ικανοποιεί και με γεμίζει κάνοντας εκθέσεις, είναι η άμεση επαφή του κόσμου με τη δουλειά μου. Η δική μου μορφή τέχνης, δεν είναι ίσως αυτό που θα περίμενε να δει κανείς αποτυπωμένο σ’ έναν πίνακα. Μ’ άρεσε πάντα να δημιουργώ πίνακες με αφηγηματική τάση. Να αφήνω να φαίνεται στα έργα μου έντονα η επιρροή από τα comics και την εικονογράφηση. Είναι σαν κάθε πίνακας να παρουσιάζει ένα χαρακτήρα ή ένα στιγμιότυπο, που μοιάζει να περιμένει να βρει το ρόλο του σε μία ιστορία. Μέσα από τους ήρωές μου εκφράζω συνήθως έντονα συναισθήματα, που αποδίδονται άλλες φορές με χιουμοριστική, και άλλες με μελαγχολική διάθεση. Όπως είμαστε κι εμείς οι ίδιοι. ’Ήρωες που παλεύουμε με τα συναισθήματά μας, άλλες φορές σε γκρίζο και άλλες σε πολύχρωμο background..
Πιστεύω τελικά, ότι οποιαδήποτε μορφή τέχνης κι αν εκφράζει κανείς, όταν το κάνει με πάθος, βγαίνει πάντα κάτι καλό. Σίγουρα, το τι είναι τέχνη για τον καθένα είναι υποκειμενικό. Αλλά κι αυτό ακόμα, έχει ενδιαφέρον. Όταν δημιουργείς με την ψυχή σου, τότε μόνο αφήνεις το στίγμα σου και μπορείς να προκαλείς μέσα από τα έργα σου αβίαστα συναισθήματα. Δε γίνεται να αρέσεις σε όλους. Αλλά σίγουρα, κάποιους θα τους αγγίξεις. Αυτό για μένα είναι αρκετό..

Μοιραστείτε:  

Tags: