Πέτρος Χριστούλιας

Πέτρος Χριστούλιας

Μερικοί από σας ίσως τον θυμούνται από το βιβλίο του «Σκίτσα & σελίδες από την ιστορία της Χαλκίδας» (εκδόσεις Διάμετρος), όταν ήταν μόλις 17 χρονών. Ο Πέτρος Χριστούλιας, που έχει μεγαλώσει πια, συνεχίζει να σκιτσάρει και να γράφει με το ίδιο πάθος αλλά πολύ πιο ωραία.

Τα χαρτιά, τα εργαλεία και τα υλικά έχουν καταλάβει το σχεδιαστήριό μου. Προσχέδια εικόνων και αφηγήσεων παντού. Η καθημερινότητά μου είναι λίγο πολύ μια προσπάθεια να βάλω τάξη στην ακαταστασία που υπάρχει στο χώρο μου και στο μυαλό μου. Μερικές φορές μοιάζει μάταιο, αλλά έχω πάρει απόφαση ότι αυτή μπορεί να είναι και η φυσική τάξη των πραγμάτων. Τελικά ο καθένας αυτό κάνει, απλώς το δικό μου εργαλείο είναι η εικόνα και, όπου αυτή δεν αρκεί ή δεν προλαβαίνει, ο λόγος.

Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησα να χρησιμοποιώ το εργαλείο της εικόνας συνειδητά για να εκφράζομαι και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ούτε τώρα το χρησιμοποιώ πάντα κατά βούληση. Σίγουρα έχω μυηθεί στα ζητήματα της ζωγραφικής περισσότερο από τότε που έβλεπα τη γιαγιά μου τη Φώτω, που ήταν δασκάλα, να μου ζωγραφίζει την ανοιξιάτικη σχολική γιορτή με τα χελιδόνια ή την εποχή που ήμουν μαθητής στο Εργαστήρι τέχνης της Χαλκίδας. Μπορεί τώρα να έχω περισσότερο χώρο και χρόνο να ασχοληθώ με αυτό από την εποχή που γέμιζα τα περιθώρια των τετραδίων στα περιθώρια των σχολικών μου υποχρεώσεων. Πολλά ζητήματα γύρω από την τέχνη είναι πολύ πιο ξεκάθαρα τώρα από το χάος των πληροφοριών κατά τη διάρκεια της θητείας μου στην μπερδεμένη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά ακόμα η κατασκευή μιας εικόνας μού φαίνεται θαύμα. Ένα θαύμα που όμως νιώθω την υποχρέωση να το εκλογικεύσω, γιατί μάλλον με πιάνει φόβος μπροστά στα θαύματα. Ο φόβος όμως δεν είναι πάντα κακός, μπορεί να είναι και κίνητρο. Πάντως περνάω καλά στην πορεία και χαίρομαι, για παράδειγμα, κάθε φορά που τελειώνω τη σελίδα του Intra muros (Eντός των τειχών), της σειράς κόμικς που δημοσιεύεται κάθε βδομάδα στο «9» της Ελευθεροτυπίας, σε σενάριο του Τάσου Ζαφειριάδη. Νιώθω ότι μοιράζομαι πληροφορίες από την καθημερινότητά μου, εικόνες από το σπίτι μου στον έκτο μιας πολυκατοικίας των Εξαρχείων – τις εικόνες του ακάλυπτου, των σπασμένων πεζοδρομίων, του φλιτζανιού του καφέ που έφερα από τη Χαλκίδα. Νιώθω λίγο σαν τον ήρωα της σειράς, που μικροσκοπικός μέσα στο χώρο βλέπει την πόλη από το ψηλό σύνορό της ανάμεσα στις κεραίες και τους ηλιακούς θερμοσίφωνες. Τουλάχιστον είναι φωτεινά εδώ πάνω.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μένω στο κέντρο μιας μεγάλης πόλης. Μάλιστα πλησιάζει αυτό να γίνει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Έξι χρόνια στη Θεσσαλονίκη και άλλα τόσα στην Αθήνα, η πόλη έχει γίνει άλλος ένας ήρωας στις αφηγήσεις και στα κόμικς μου. Πρόσφατα εκδόθηκε και μια συλλογή τεσσάρων μικρών εικονογραφημένων ενήλικων παραμυθιών, με τίτλο «Ιστορίες των Μελανουπόλεων», εκδόσεις 9η διάσταση.

Πριν λίγο καιρό σχεδίασα ένα σενάριο του Τάσου, που μια εκπομπή στην τηλεόραση έκανε αφιέρωμα-ρεπορτάζ για τους υπερήρωες της επαρχίας. Οι υπερήρωες σε διάφορα χωριά της επαρχίας, σαν ένας κλάδος εργαζομένων, παραπονιούνταν για τα προβλήματα της περιφέρειας. Όταν το σχεδίαζα, και φαντάζομαι όταν το έγραφε και ο Τάσος, ήταν λίγο σαν ένα εγκεφαλικό, ψυχρό παιχνίδι. Από την ανταπόκριση όμως μετά σε αυτή την ιστορία συνειδητοποίησα ότι κάθε τι, από τη στιγμή που φεύγει από σένα, αποκτά τη δική του ζωή και ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί και να προβάλει πάνω του τη δικιά του εμπειρία.

Νιώθω τυχερός πάντως που η Χαλκίδα είναι κοντά και επιστρέφω συχνά, γιατί πολλές φορές όταν είμαι εδώ νιώθω ότι ξυπνάνε αισθήσεις που μόνο το μέρος που έζησες ως παιδί μπορεί να ενεργοποιήσει.

Μοιραστείτε:  

Tags: