Λίνα Σακκά

Χωρίς απωθημένα

Από το ρόλο της αθώας μα ριψοκίνδυνης λολίτας στο «Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο», ως εκείνον της απατημένης συζύγου, η οποία μεταμορφώνεται σε μια δυναμική και χειραφετημένη γυναίκα, στις Κούκλες, η Λίνα Σακκά συγκαταλέγεται στις πιο αναγνωρισμένες τηλεοπτικούς ηθοποιούς της γενιάς της. Λίγοι ωστόσο γνωρίζουν τις σημαντικές σπουδές της στο Θέατρο Τέχνης δίπλα σε σπουδαίους δασκάλους, τις συμμετοχές της σε επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις, την τύχη να έχει “πατήσει” σε πολύ μικρή ηλικία τη σκηνή της Επιδαύρου. Σήμερα πιο κατασταλαγμένη και ώριμη από ποτέ μας μιλά, για το σήμερα, για την επιτυχία και τα επόμενα πλάνα στη ζωή και την καριέρα της.

Λίνα Σακκά

Γεννήθηκες στην Κύμη; Μίλησέ μας για την οικογένεια Σακκά…

Στην Κύμη βρέθηκα χάρη σε μία μετάθεση του πατέρα μου. Ο πατέρας μου δούλευε στον ΟΤΕ και οι γονείς μου είχαν μετακομίσει εκεί, για κάποια χρόνια. Γεννήθηκα εκεί και έμεινα μέχρι τα 4 μου, οπότε, από αυτό το μέρος έχω τις πρώτες μου αναμνήσεις και τις πρώτες μου φωτογραφίες. Οι γονείς μου παντρεύτηκαν μικροί και χώρισαν μικροί. Εγώ μεγάλωσα με τους άντρες της οικογένειας, τον πατέρα μου και τον αδελφό μου. Έχω έναν αδελφό 2 χρόνια μικρότερο και 3 ετεροθαλή αδέλφια, από δεύτερο γάμο της μητέρας μου.

Θυμάσαι από μικρή το κοριτσάκι, που ήθελε να γίνει ηθοποιός;

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, και παιδάκι ακόμα, ποτέ δεν έλεγα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Έλεγα, ότι θέλω να γίνω κοινωνική λειτουργός, ψυχολόγος και άλλα «ανθρωποκεντρικά» επαγγέλματα. Παρ’ όλα αυτά, θυμάμαι από πολύ μικρή, τα καλοκαίρια οργάνωνα παραστάσεις στο χωριό του μπαμπά μου, στην Καλαμάτα. Με σεντόνια για αυλαίες, με ρούχα από τις γιαγιάδες μας και παπούτσια της μαμάς. Με εισιτήριο καραμέλες και στραγαλάκια… Ήταν κάτι, που μου έβγαινε αβίαστα, σαν να ήταν κάτι, το απολύτως φυσικό. Στο γυμνάσιο, συμμετείχα πάντα στις σχολικές εκδηλώσεις, στις χορωδίες και στα σκετσάκια που κάναμε στις γιορτές, αλλά τα πράγματα έγιναν πολύ πιο σοβαρά στο λύκειο, όπου υπήρχε πια θεατρική ομάδα!

Θεατρική ομάδα στο λύκειο;!

Είχα την τύχη να προλάβω τα πολυκλαδικά λύκεια. Είναι κρίμα, που καταργήθηκαν αυτά τα σχολεία. Σε αυτά, πέρα από τους κύκλους και τους κλάδους που παρακολουθούσαμε, μπορούσαμε να επιλέξουμε μέσα από πάρα πολλά προαιρετικά μαθήματα όπως θέατρο, εικαστικά, γλυπτική κ.α. Εγώ, γράφτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη στα μαθήματα θεάτρου. Ήμασταν και πολύ τυχεροί, γιατί έτυχε να έχουμε μία καθηγήτρια, που αγαπούσε υπερβολικά αυτό που έκανε. Έτσι, καταπιαστήκαμε από νωρίς με ωραία έργα, με πολύ καλά κείμενα, δεν κάναμε αυτά που περιμένει να δει κάποιος σε μια σχολική παράσταση. Πέσαμε απότομα στα βαθιά, ανεβάζοντας το παραμύθι «Ο Μικρός Πρίγκιπας» και μετά «Τρωάδες», ο «Ματωμένος γάμος», «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα». Τη λάτρεψα αυτή την περίοδο της ζωής μου στη θεατρική ομάδα. Περισσότερο, το ότι βρισκόμασταν μετά το σχολείο, κάναμε πρόβες, συζητούσαμε για μία παράσταση, για τα σκηνικά και τα κοστούμια, συμμετείχαμε όλοι, μία ομάδα… Τότε ήταν, που είπα, «ναι, θέλω να γίνω ηθοποιός»!

Ξεκίνησες με καλό βιογραφικό πριν καλά-καλά περάσεις στη σχολή! Έδωσες στο «Τέχνης»;

Ναι, έδωσα στο «Τέχνης», εκεί ήθελα να πάω, αλλά έδωσα και σε κάνα-δύο άλλες σχολές για την περίπτωση, που δε θα με παίρνανε στο «Τέχνης», καβάτζα!(γέλια) Προετοιμασία έκανα μόνη μου. Βρήκα κάτι κλασικά κείμενα, κάτι καλά ποιήματα και στρώθηκα. Έμαθα και ένα τραγουδάκι, έβαλα μπροστά μια μεγαλύτερη ξαδέλφη μου, της έδωσα μια καρέκλα και της είπα: «και τώρα, άκου». Και μ’ άκουγε η κακομοίρα, τα κείμενα, το τραγουδάκι μου, μέχρι που κάποια στιγμή συγκινήθηκε και με παρότρυνε και αυτή να πάω να δώσω.

Και πέρασες.

Πέρασα. Ξεκίνησα καλά, τη δεύτερη χρονιά κερδίζω και μία υποτροφία και βρίσκομαι να παίζω στο υπόγειο του «Τέχνης», με τον Μίμη Κουγιουμτζή. Χωρίς να το καταλάβω, βρίσκομαι να παίζω τα πρωινά, το «Μικρό πρίγκιπα», τα μεσημέρια να είμαι στη σχολή και τα βράδια να παίζω στο υπόγειο, σε κείμενα Γ. Ρίτσου. Ήταν η πιο εξαντλητική περίοδος στη ζωή μου, αλλά παίζει να ήταν και η καλύτερη! Τότε, μετακόμισα με μία συγκάτοικο στα Εξάρχεια, παίζαμε, δουλεύαμε και έπρεπε να είμαστε και καλοί στα μαθήματα, γιατί οι δάσκαλοι ήταν πολύ απαιτητικοί. Δεν έφτανε να περάσεις στη σχολή, έπρεπε να αποδεικνύεις συνέχεια, ότι είσαι ικανός για να μείνεις. Δούλεψα πάρα πολύ, από το να πουλάω προγράμματα, από το να καθαρίζουμε την σκηνή… Ξεκίνησα με πολύ όρεξη και πάθος. Όταν άνοιξε και η πόρτα της υποτροφίας, με γέμισε αισιοδοξία γιατί, μέχρι τότε δεν πίστευα και πολύ σε αυτά που μπορούσα να κάνω. Νόμιζα, ότι εγώ, που δεν είχα κάποιο γνωστό να με στηρίξει δε θα έφτανα ποτέ μακριά. Αργότερα κατάλαβα, ότι μέσα μου είχα τη δύναμη και αυτό φάνηκε από τον τρόπο που πάλευα για την επιτυχία.

Τη λάτρεψα αυτήν την περίοδο της ζωής μου στη θεατρική ομάδα. Περισσότερο, το ότι βρισκόμασταν μετά το σχολείο, κάναμε πρόβες, συζητούσαμε για μία παράσταση, για τα σκηνικά και τα κοστούμια, συμμετείχαμε όλοι, μία ομάδα…

Παίζεις από μικρή στο θέατρο, εμφανίζεσαι νωρίς στην τηλεόραση και πάντα σε επιτυχίες. Ήταν το ταλέντο, το νόστιμο παρουσιαστικό ή οι καλές εποχές;

Πιστεύω, ότι η επιτυχία, σε όποιο επίπεδο και αν μιλάμε, χρειάζεται ένα συνδυασμό πραγμάτων. Ποτέ ένα και μόνο στοιχείο δεν αποτελεί δύναμη, ποτέ ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη. Στη δική μου περίπτωση, ο συνδυασμός ήταν ένα καλό βιογραφικό, που είχε μέχρι και Επίδαυρο στα 22 μου, και πολύ – πολύ τρέξιμο. Βρέθηκα και χρονικά σε μία καλή εποχή για την τηλεόραση, όπου είχε αρχίσει να δείχνει την ποιοτική της πλευρά και ήθελε νέα πρόσωπα. Εμένα με προτιμούσανε, γιατί έβλεπαν ένα καλό βιογραφικό και μία συμπαθητική φατσούλα!(γέλιο) Όλα αυτά,
συντέλεσαν στο να λέω «δόξα τω θεώ» και ότι είμαι από τις τυχερές που έζησα καλές εποχές στην τηλεόραση, αλλά και στο θέατρο, γιατί μετά το «Τέχνης» βγήκα και στο εμπορικό θέατρο με Λαζόπουλο, Ελένη Ράντου, Βλαδίμηρο Κυριακίδη, με τον Γιάννη Ιορδανίδη, με τον οποίο κάναμε τις «Ανθισμένες μανόλιες» και τα «Οργισμένα νιάτα».

Με τόσες εμφανίσεις, ανά σεζόν, προλαβαίνεις να επιλέγεις τις συνεργασίες σου;

Πάντα επιλέγω δουλειές που με εκφράζουν και που θέλω να τις κάνω. Έχω περάσει σεζόν, κάνοντας μόνο τηλεόραση ή μόνο θέατρο, αλλά δεν έχει περάσει ποτέ χρονιά που δεν είχα να κάνω κάτι και αυτό, για παραπάνω από μία δεκαετία. Υπάρχουν πράγματα, που θα ήθελα να έχω κάνει ακόμα στο θέατρο, αλλά πιστεύω ότι έχω καιρό μπροστά μου.

Πώς βλέπεις την κρίση μέσα από την τηλεόραση;

Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν. Η αλήθεια είναι, ότι και η τηλεόραση το είχε παρακάνει με τα 30 σίριαλ τη σεζόν. Δεν ανοίγω τηλεόραση. Αρνούμαι στην κακή ποιότητα, που προσφέρει σήμερα. Προτιμώ το ραδιόφωνο και κρατική τηλεόραση, αργά το βράδυ, για ταινίες, χωρίς πολλές διαφημίσεις. Η τηλεόραση είναι ένας οργανισμός, που θα μπορούσε να δίνει δουλειά σε πολύ κόσμο. Το ότι έχει πέσει τόσο χαμηλά ποιοτικά, είναι κάτι, που δεν αρέσει γενικά στον κόσμο και αυτό είναι και κάτι, που προκύπτει από τα τηλεοπτικά νούμερα που έκανε το «Νησί». Σίγουρα, δεν ήτανε κάτι τυχαίο αφού ήταν ό,τι καλύτερο έπαιξε σε σίριαλ, τη σεζόν που πέρασε. Αυτόματα και μοιραία, οι καλές δουλειές θα ξαναέρθουν στο προσκήνιο. Μπορεί να μην είναι πολλές, αλλά σίγουρα θα γίνουν. Αλλιώς, δεν μπορεί να επιβιώσει η τηλεόραση, για πόσο ο κόσμος θα τρώει σκουπίδια…; Κάποια στιγμή θα ξεράσει.

…βρίσκομαι να παίζω στο υπόγειο του «Τέχνης», με τον Μίμη Κουγιουμτζή. Χωρίς να το καταλάβω βρίσκομαι να παίζω τα πρωινά το «Μικρό πρίγκιπα», τα μεσημέρια να είμαι στη σχολή και τα βράδια να παίζω στο υπόγειο, σε κείμενα Γ. Ρίτσου. Ήταν η πιο εξαντλητική περίοδος στη ζωή μου, αλλά παίζει να ήταν και η καλύτερη!

Μήπως, όμως, ο κόσμος εκπαιδεύεται στη μέτρια ή στην κακή ποιότητα; Μήπως εθιζόμαστε στο αίμα, στο σπέρμα και στην κλειδαρότρυπα;

Όχι. Θέλω να πιστεύω, πως στην Ελλάδα, ακόμα η τηλεόραση δε διαμορφώνει συνειδήσεις. Μπορεί κάποιοι να βλέπουν και σαβούρες, αλλά θα το ξαναπώ, τα νούμερα που έκανε «το Νησί» δεν ήταν τυχαία.

Παρά την τόση αισιοδοξία, ανησυχείς για το μέλλον σαν επαγγελματίας;

Πιστεύω, ότι πάντα θα γίνονται πράγματα, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο αυτήν την περίοδο, είναι να κάνω θέατρο. Άλλωστε, στην τηλεόραση έχω δουλέψει αρκετά, μου έχει δώσει αναγνωρισιμότητα και έχω καλύψει κατά πολύ τη ματαιοδοξία μου. Όλα αυτά τα χρόνια, με κάλυψε και οικονομικά, ώστε σήμερα να έχω το σπιτάκι μου και κάποια χρήματα στην άκρη, δεν ξέρω για πόσο ακόμα.
Ενδεχομένως, η κρίση να συσπειρώσει κάποιους ανθρώπους, να μας ωθήσει στο να κάνουμε και πράγματα μόνοι μας, δικά μας. Είμαστε σε μία ηλικία, που δεν είμαστε πιτσιρίκια ώστε να μην ξέρουμε πως να κινηθούμε, αλλά ούτε πολύ μεγάλοι για να έχουμε βαρεθεί και να έχουμε παραδώσει τα όπλα. Είμαστε σε μία δημιουργική φάση της ζωής μας, αλλά και της καριέρας μας, που πρέπει να σκεφτούμε προς τα που θέλουμε να κινηθούμε και τι θέλουμε να κάνουμε. Πρέπει να πάρουμε τις καταστάσεις στα χέρια μας. Να δημιουργηθούν ομάδες με κοινούς στόχους ή να αλλάξουμε και να στραφούμε προς κάτι άλλο. Δεν μπορώ να περιμένω το τηλέφωνο να χτυπήσει, για να μπω σ’ ένα θίασο, να ανεβάσουμε ένα έργο ενός άλλου, που το έχει σκηνοθετήσει κάποιος άλλος και που σε όλα αυτά εγώ είμαι λίγο σαν εκτελεστικό όργανο και μετά πάλι σιωπή…

Ποιους άλλους βάζεις στο «εμείς»;

Ανθρώπους, που εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος. Που ταιριάζουμε. Είναι εκείνοι, που έχουμε μείνει παρέα μετά από τόσα χρόνια, από τη σχολή ακόμα. Φίλους, που τυχαίνει να κινούνται στον ίδιο χώρο. Έχουν γίνει συζητήσεις και είμαστε σε μία αναζήτηση. Κειμένων, ιδεών… Η τάση είναι προς τα εκεί. Όχι φυσικά, πως αν μου γίνει κάποια καλή πρόταση δε θα την εξετάσω. Είμαι αισιόδοξη, γιατί έχω το δικαίωμα μετά από τόση δουλειά να είμαι. Δεν έχω τα τρελά απωθημένα. Τα πράγματα είναι σίγουρα πιο δύσκολα για τα παιδιά που βγαίνουν σήμερα από τις σχολές, μιας και δε γίνονται πολλά πράγματα για να απορροφηθούν. Πρέπει να έχουν πολύ δύναμη μέσα τους, και πραγματικό ταλέντο και ανάγκη να δημιουργούν. Πρέπει και τα νέα παιδιά να βγουν μέσα από ομάδες και να δημιουργήσουν από μόνα τους καταστάσεις.

Ενδεχομένως η κρίση να συσπειρώσει κάποιους ανθρώπους, να μας ωθήσει στο να κάνουμε και πράματα μόνοι μας, δικά μας.

Δεν είσαι από τα ονόματα που απασχολούν τον «κίτρινο» τύπο, ούτε τα gossip sites. Μάλλον δε σου ταίριαζαν οι διακοπές στη Μύκονο.

Το κομμάτι «δημοσιότητα» το διαχειρίστηκα πολύ δύσκολα, δεδομένου ότι, δεν το ήθελα καθόλου. Ήθελα να αναγνωριστεί η δουλειά μου. Η δημοσιπου δε με ενδιέφερε καθόλου! Έκανα πολύ λίγες φωτογραφίσεις και συνεντεύξεις, και αυτά στα πλαίσια της συνεργασίας μου με τους παραγωγούς ενός σίριαλ ή ενός καναλιού. Είναι κάτι, για το οποίο δε μετανιώνω και δε  διαπραγματεύομαι. Για μένα, είναι κάτι το αυτονόητο. Άλλωστε, δεν ήμουν και ποτέ πολύ κοσμική. Ήμουν μάλλον «αλητάκι», παρά κάποια κυρία που περιφέρει την κάθε καινούργια της σχέση στα νησιά, φορώντας ακριβά ρούχα. Οι άλλοι πήγαιναν στη Μύκονο, και εγώ πήγαινα στην Ικαρία, με τις μπαντάνες μου, να μη με αναγνωρίσουν.

Γιατί αρνήθηκες το ‘Dancing with the Stars’;

Ήταν κάτι, που δε με ενδιέφερε καθόλου. Αισθάνομαι, ότι δε με εκφράζει καθόλου. Ίσως, είναι πολύ διασκεδαστικό για κάποιους που το βλέπουν, αλλά εγώ δε θα ένιωθα άνετα συμμετέχοντας σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε, δε νομίζω ότι θα μπορούσα να αφιερώνω τόσο χρόνο καθημερινά.

Στο δίκτυο υπάρχουν πολλές αναφορές για το down love. Πες μας κάτι για αυτό.

Είναι ένα δικό μας «παιδί». Έχουμε μια εταιρία με τον κολλητό μου, τον Ευριπίδη Λασκαρίδη, ο οποίος «έριξε» την ιδέα μαζί μ’ έναν άλλο φίλο του να κάνουμε την πρώτη στερεοσκοπική ταινία, που θα έχει γυριστεί ποτέ στην Ελλάδα, το πρώτο 3D. Είχαμε ένα καλό σενάριο, βρήκαμε κάποιους χορηγούς και το κάναμε. Παίζω εγώ με τον Άρη Σερβετάλη. Αυτό, ήταν στα πλαίσια της συμμετοχής μας στο βίντεο ντανς φεστιβάλ. Έχει πάρει μέρος σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, πήρε το τρίτο βραβείο στο Βερολίνο, πήγε Νέα Υόρκη, και πάντα, ήταν στην πρώτη πεντάδα ανάμεσα σε 100 και πλέον ταινίες! Πέρσι, μας το ζήτησαν τα Village και το πρόβαλαν πριν το «Νήσος».

Σχέδια για το καλοκαίρι;

Είμαστε σε μία παύση, σε μία αναμονή. Καθόμαστε, για να σκεφτούμε για το μέλλον. Θα εκμεταλλευτώ και το καλοκαιράκι για να κάνω – μετά από πολύ καιρό – διακοπές.

Μοιραστείτε:  

Tags: