Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ: Kάθε χρόνο ή… όλο το χρόνο;

Πρόταση για στέγη του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στο παλιό εργοστάσιο Γεωργιάδη. Το Φεστιβάλ πρέπει να φέρει δημιουργούς και κοινό πιο κοντά και να τους πάει πιο μακριά.

Με την «ορμή και τη φρεσκάδα του εφήβου» όπως ανέφερε εκ μέρους της ΕΡΤ, ο Διευθύνων Σύμβουλος Βασίλης Κωστόπουλος, ήρθε, ανανέωσε το πολιτιστικό γίγνεσθαι της Χαλκίδας και αποχαιρέτησε το κοινό του, το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας. Η επίγευση της ορμής αυτής ακόμη πλανιέται στον αέρα και επιδέχεται πολλές και ποικίλες ερμηνείες αλλά κυρίως ευεργετική αίσθηση ενός γεγονότος που άγγιξε το κριτήριο επιλογής καθενός που το παρακολούθησε.

Πρόσωπα της πολιτικής ζωής της χώρας και ξένων χωρών που συμμετείχαν με προβολές ντοκιμαντέρ, βουλευτές, εξέχουσες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού κόσμου παρευρέθησαν και χαιρέτησαν την έναρξη και την λήξη της διοργάνωσης δίνοντας το στίγμα του ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί για τον ίδιο σκοπό. Η περίοδος της προβολής των ταινιών ήταν αναμφισβήτητα δημιουργική και γόνιμη για πολλές άλλες τέτοιες διοργανώσεις. Ο πήχης ανέβηκε κατακόρυφα και οι διοργανωτές κάνουν αποτίμηση των θετικών αλλά και των όποιων αρνητικών αποτελεσμάτων υπήρξαν. Η κατακλείδα όμως μιας τέτοιου επιπέδου διοργάνωσης, δεν μπορεί παρά να είναι στο μεγαλύτερο μέρος της αισιόδοξη ως προς τα μηνύματα που άφησε και μακροπρόθεσμα εξελικτική ως προς το μέλλον της. Γιατί το ερώτημα που γεννιέται αυθόρμητα είναι το εξής Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει το «ταξίδι» αυτό που έχει σαν αφετηρία και προορισμό την πόλη μας; Υπάρχουν δυνατότητες ανάπτυξης και επέκτασης του Φεστιβάλ σε όλη τη διάρκεια του χρόνου;
Τρία πρόσωπα που εκπροσωπούν επάξια το καθένα το χώρο του, απαντούν στο βασικό ερώτημα για την επέκταση του Φεστιβάλ και την λειτουργία του μέσα στο χρόνο για να αναβαθμίζει σε σταθερή βάση τις πολιτιστικές αναζητήσεις του κοινού που το έχει αγκαλιάσει αλλά και του κοινού που ακόμη δεν έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα του.

ΖΩΗ ΛΙΒΑΝΙΟΥ: Πέρασαν δώδεκα χρόνια από το φθινόπωρο εκείνο που έφτασε το νέο στην πόλη και τον νομό, ότι θα πραγματοποιηθεί ένα Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ. Τα χρόνια αυτά πέρασαν από το Φεστιβάλ εκατοντάδες ταινίες, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες από όλο το φάσμα της τέχνης του ντοκιμαντέρ.. Προβλήθηκαν σπουδαία αφιερώματα και έγιναν παράλληλες εκδηλώσεις, ενώ τιμήθηκαν δεκάδες Έλληνες δημιουργοί. Δυστυχώς όμως μετά από έναν τέτοιο οργασμό δουλειάς, κάθε χρόνο περνάει το μαρτύριο της σταγόνας σε ό,τι έχει σχέση με το οικονομικό μέρος της διοργάνωσης. Τώρα που το «παιδί» αυτό των δώδεκα χρόνων περνάει στο.. Γυμνάσιο, πρέπει να πάρει το λεωφορείο και να πάει μόνο του. Να ανοίξει τα φτερά του, να κάνει νέους φίλους, να δοκιμάσει τις αντοχές του. Θεωρώ λοιπόν ότι μπορεί και πρέπει να προχωρήσει το Φεστιβάλ αλλά και η δουλειά που έχει γίνει ως τώρα από τον Σταύρο Ιωάννου. Χρειάζεται ένας φορέας, μια διοίκηση και μια έδρα στην καρδιά της πόλης, μια στέγη. Το καθεστώς που ισχύει σήμερα το θέτει διαρκώς σε κίνδυνο. Ο φορέας μπορεί και πρέπει να κερδίσει 1) μόνιμη χρηματοδότηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και 2) πάγια χρηματοδότηση από Περιφέρεια και δήμο (πού ακούστηκε 12 χρόνια τώρα ο δήμος να μην έχει καμία απολύτως οικονομική συμμετοχή;). Eμείς, οι πολίτες που το αγκαλιάσαμε όλα αυτά τα χρόνια και που ο καθένας μας δηλώνει εθελοντικά την παρουσία και τη στήριξή του, θέλουμε να κρατηθεί, να στηριχθεί, να μεγαλώσει και να ταξιδέψει στην Εύβοια και τη Σκύρο. Ένα απ’ τα κτιριακά αποθέματα που υπάρχουν στο κέντρο της πόλης, το παλιό εργοστάσιο Γεωργιάδη, να γίνει η στέγη του Ελληνικού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας.

 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ: Το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας στα 12 χρόνια διοργάνωσής του απέδειξε ότι έχει ήθος και επαγγελματισμό, δύναμη και θέληση να στηρίξει το Ελληνικό ντοκιμαντέρ. Έχει αγάπη επίσης για τους δημιουργούς. Εμείς, ακολουθούμε το δύσκολο δρόμο, αγαπάμε και το πείσμα και την αγωνία των Ελλήνων δημιουργών του ντοκιμαντέρ. Κλείσαμε 12 χρόνια στη Χαλκίδα και δημιουργήσαμε ένα νέο Φεστιβάλ στην Ελλάδα, που παίζει αποκλειστικά Ελληνικά ντοκιμαντέρ της τελευταίας χρονιάς. Περνώντας τα χρόνια αποκτούσε μεγαλύτερο βάρος, καλύτερη οργάνωση και περισσότερους θεατές και δημιουργούς. Στόχος που θέλαμε να πιάσουμε και τελικά το καταφέραμε. Φέτος, είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε 80 ιστορίες τεκμηρίωσης, σχεδόν το σύνολο της Ελληνικής παραγωγής του 2017 – 2018. Η πόλη απέδειξε πως διαθέτει φανατικό κοινό που στηρίζει ένα απ’ τα ομορφότερα Φεστιβάλ της Ελλάδας. Συνολικά, προβλήθηκαν 110 ταινίες – ντοκιμαντέρ. Από αυτές οι 65 για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ο θεσμός αυτός πρέπει να ανοίξει τα φτερά του και να ενωθεί με τα υπόλοιπα παρόμοια Φεστιβάλ. Να έχουμε τη δυνατότητα να φέρουμε και ξένους σκηνοθέτες γιατί δεν έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε ξένες κινηματογραφικές δημιουργίες. Είμαστε λίγο μιας κατεύθυνσης αμερικάνικου σινεμά που μας επιτρέπουν να βλέπουμε. Αυτό το Φεστιβάλ μπορεί να έχει τέτοιο ρόλο καινοτόμο, να μας φέρει πιο κοντά και να μας πάει πιο μακριά. Αυτό είναι το σχέδιο. Αυτή τη χρονιά με την προβολή 30 ξένων ντοκιμαντέρ από πολύ μακρινές χώρες, Εκουαδόρ, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Βραζιλία, Ισπανία, Πορτογαλία, αναπτύξαμε ιδιαίτερα το διεθνή χαρακτήρα του. Όμως, κράτησε την ταυτότητά του και επιμένει να στηρίζει τους Έλληνες δημιουργούς. Η έντονη και δυναμική του παρουσία το έχει αναδείξει σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά δρώμενα και σε ουσιαστικό τόπο συνάντησης των δημιουργών. Η εκτίμησή μας είναι ότι αποτελεί πόλο έλξης όσων αγαπούν τον κινηματογράφο και επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο της έβδομης τέχνης και όχι μόνο. Στο φετινό μας πρόγραμμα προβλήθηκαν περίπου 10 ντοκιμαντέρ από μαθητές σχολείων της Κέρκυρας, Καβάλας, Σύρου, Αθήνας, Χαλκίδας και ένα των σπουδαστών του τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Οι νέοι δημιουργοί πρέπει να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που τους δίνουν τα νέα μέσα, οι κάμερες, ο ήχος, το ψηφιακό και η επεξεργασία, αλλά το κυριότερο είναι ότι πρέπει να μάθουν κινηματογράφο. Ο κινηματογράφος είναι ένας, είτε είναι fiction, είτε είναι ντοκιμαντέρ, και έχει μια γλώσσα αφήγησης.

ΦΑΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ: Πρόκειται για μια διοργάνωση με ένα πολύ ξεχωριστό αντικείμενο, που έχει αγαπηθεί από το κοινό της πόλης και όχι μόνο. Η προετοιμασία του, βέβαια, απαιτεί σκληρή και πολλή δουλειά, το αποτέλεσμα, όμως, δικαιώνει τους πάντες. Είναι σίγουρο πως θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να πραγματοποιούνται, υπό την ομπρέλα του Docfest, παράλληλες δράσεις όλη τη διάρκεια του χρόνου. Θεωρώ πως είναι το επόμενο βήμα μας.
Μια ασφαλής μέθοδος για να συμβεί αυτή η εξέλιξη είναι ο εντοπισμός, εκτός των θετικών, αρνητικών σημείων της διοργάνωσης τα οποία με ρωτάτε αν υπάρχουν. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Είναι σαφές πως κάθε χρόνο η διοργάνωση βελτιώνει τις αδυναμίες της, ξεπερνά τις «παιδικές της ασθένειες» και γίνεται όλο και πιο άρτια. Είναι σίγουρο πως με τη στήριξη των φορέων και την αγάπη του κόσμου θα αποκτά όλο και μεγαλύτερη δυναμική και θα συνεχίσει να προσδίδει στα πολιτιστικά δρώμενα της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Ένα ερώτημα που τίθεται εδώ είναι «αν αντέχει η Χαλκίδα και η Εύβοια γενικότερα ένα τέτοιο πολιτιστικό ρίσκο». Η αποδοχή του κόσμου έχει αποδείξει πως κάθε άλλο παρά ρίσκο είναι. Το Φεστιβάλ έχει γίνει πλέον θεσμός και συγκαταλέγεται στις πλέον γνωστές πολιτιστικές διοργανώσεις της χώρας. Κάθε χρόνο το κοινό προσμένει τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ και αυτό κάνει πραγματικά χαρούμενους τόσο τους δημιουργούς του όσο και εμάς που συμμετέχουμε ως συνδιοργανωτές. Η Χαλκίδα αγαπά τον κινηματογράφο και υποστηρίζει τον πολιτισμό! Στο πλαίσιο αυτής της εκτίμησής μου δεν θα χαρακτήριζα καθόλου ουτοπική την δήλωση ομιλητή κατά την έναρξη της διοργάνωσης, που είπε ότι το Φεστιβάλ πρέπει να επεκταθεί σε όλη την Περιφέρεια. Ίσα-ίσα. Μια επιτυχημένη διοργάνωση «ταξιδεύοντας» είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κατακτήσει κι άλλους θεατές. Το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ έχει τα εχέγγυα μια τέτοιας διοργάνωσης καθώς είναι ένα παράθυρο στον πολιτισμό. Κλείνω την τοποθέτησή μου συμφωνώντας απόλυτα με το μότο του περιοδικού σας «Το Φεστιβάλ δεν είναι για λίγους αλλά ούτε και για λίγο».Πρόκειται για ένα πολιτιστικό γεγονός ευρείας απήχησης, καθώς προσφέρει μεγάλη ποικιλία ταινιών και παράλληλων δράσεων για κάθε ηλικία. Επιπλέον, όπως ανάφερα και παραπάνω στο πλαίσιο του Docfest θα μπορούσαν να λαμβάνουν χώρα δράσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

 

Μοιραστείτε:  

Tags:

Γεννήθηκα στη Λιβαδειά Βοιωτίας, μάλλον πάνω σε μια καρέκλα, σύμφωνα με όσα μου έχει πει η μητέρα μου. Μαμμή δεν υπήρχε. Η γέννα ήταν αυτοσχέδια…