7 ταινίες που θα σε κρατήσουν στον καναπέ χρονιάρες μέρες

Ο καιρός ήταν πολύς χωρίς το Off The Record, σίγουρα μας λείψατε και ελπίζουμε να σας λείψαμε και εμείς ως στήλη. Κάνατε και κάναμε διακοπές, έστω σύντομες, αποσυνδέσαμε λίγο τα pc, νιώσαμε άμμο στα πατουσάκια, ήπιαμε ένα κοκτέιλ παραπάνω, μας έκαψε και ο ήλιος, συναντήσαμε φίλους από παλιά και βολτάραμε, κάποιοι από εμάς οργώνοντας τη χώρα και ίσως κάποιοι άλλοι και λίγο πιο μακριά- όπως και να χει, οι μπαταρίες γέμισαν, οι αγκαλιές δόθηκαν και τα χαμόγελα έδωσαν το κατάλληλο boost για έναν ακόμη χειμώνα που, εδώ που τα λέμε, δεν είναι ανάγκη να είναι και δύσκολος!
Και θα μου πείτε, δικαίως, «από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις- κινηματογραφικά μιλώντας- ώστε να καλύψεις διανομές μηνών»…well, θα κάνουμε μια επιλογή, διαφορετικών ειδών και παραγωγών που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μας άφησαν αυτή την αίσθηση που νιώθεις όταν βλέπεις ένα καλό φιλμ και σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να το επικοινωνήσεις. Και δε μιλάμε περί απόλυτης κινηματογραφικής αρτιότητας ή σεναριακού avant garde ντε και καλά -αλλά για αυτή την casual «ομορφιά» που συναντάς στα φιλμ , άλλοτε ξεκάθαρη, άλλοτε κρυμμένη, άλλοτε artistic, κάποιες φορές ακόμα και horror. Ξεκινάμε λοιπόν:

Fog In August / Kai Wessel , 2016

Όσες ταινίες και αν φτιαχτούν για τα εγκλήματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όσα και αν ειπωθούν για την αγριότητα ή τις πολιτικό-οικονομικές συνέπειες, φαίνεται πως δεν είναι ποτέ αρκετά. Και εκεί που πιθανά σκέφτεσαι “ακόμα μια ιστορία για την ειδεχθέστερη ιστορική παράκρουση της νεότερης ιστορίας, ίσως δεν δω κάτι καινούριο” έρχεται ακόμα μια ταινία, να σε χτυπήσει στο στομάχι και να σου στοιχειώσει το μυαλό.
Πέραν του εξαιρετικού καστ, με τον Sebastian Koch σε ένα ρόλο ανατριχιαστικά “κόντρα” σε εκείνον που τον καθιέρωσε από Τις Ζωές Των Άλλων, και οπωσδήποτε τον καθηλωτικό μικρό Holger Karsten Schmidt, το εν λόγω φιλμ σε ταξιδεύει πληγώνοντας σε και σε πληγώνει ταξιδεύοντας, σε μια εποχή που η λογική είχε χαθεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης.
Σε ένα απομακρυσμένο σανατόριο στη Γερμανική επαρχία το οποίο χρησιμοποιείται και ως ορφανοτροφείο, κρατικό χιτλερικό πρόγραμμα χρηματοδοτεί την εκ πρώτης όψεως ανθρωπιστικής προθέσεως, περίθαλψη άρρωστων και ταλαιπωρημένων ορφανών. Ένας μικρός, καθόλα φυσιολογικός Ρομά καταλήγει «προσωρινά» έγκλειστος εξαιτίας της οικογενειακής του αστάθειας αλλά κυρίως εξαιτίας του, εκ πρώτης όψεως εξαιρετικού, γιατρού και διοικητή του ιδρύματος. Την πλοκή είναι σίγουρο πως την έχετε προσεγγίσει κατά πολύ αλλά η σκηνοθεσία και η ανατριχιαστική κορύφωση ενός δράματος που, δυστυχώς, έχει καταγραφεί ιστορικά, καθιστούν την ταινία ξεχωριστά σπαρακτική. Δεν θα προχωρήσουμε σε περεταίρω ανάλυση, καθώς ένα spoiler σίγουρα θα χαλούσε κάτι όμορφο. Συγκαταλέγεται στα «οπωσδήποτε».

Hereditary / Ari Aster , 2018

Δεν ήταν μια mainstream δουλειά και αυτό μας άρεσε. Εκ πρώτης όψεως δίνει την εντύπωση ενός αξιοπρεπούς θρίλερ, με καλό καστ, άριστη φωτογραφία και κάπως artistic ματιά. Μπαίνοντας κάποιος όμως στη διαδικασία να το δει, παρατηρεί πέραν της ομολογουμένως ενδιαφέρουσας πλοκής, μια old school προσέγγιση στο στήσιμο και στους χαρακτήρες που θυμίζει 80’ς αλλά με έναν υπόγειο τρόπο, πιο πολύ στο στήσιμο του φιλμ και σίγουρα όχι εξόφθαλμα. Οι ερμηνείες εξαιρετικές με την Tony Collette να δείχνει για ακόμη μια φορά το ερμηνευτικό της εύρος και τον Gabriel Burn, σταθερή αξία και άρτια επιλογή ηθοποιού για οτιδήποτε με μυστικισμό ή horror μέσα.
Ως ιστορία έχει τις ιδιαιτερότητες της και δεν αποτελεί fast food thriller για όλα τα γούστα. Χρειάζεται μια στοιχειώδης προσοχή σε κάποιες λεπτομέρειες πλοκής και οπωσδήποτε σχετικά γερό στομάχι σε κάποιες σκηνές, οι οποίες αν και graphic καταφέρνουν να μη γίνουν δεύτερες, αν μας επιτραπεί η έκφραση.
Η ταινία ξεκινάει με μια κηδεία (άψογος τρόπος να αρχίσεις τη βραδιά σου, σωστά;) και από την πρώτη στιγμή, ακόμη και ένα μη έμπειρο μάτι μπορεί να διακρίνει ότι κάτι δεν έχει πάει καθόλου καλά, τόσο στη σχέση της αποθανούσας με την κόρη- πρωταγωνίστρια , όσο και με τη δράση της πρώτης κατά τη διάρκεια της ζωής της. Τόσο η οικογένεια της ιστορίας, όσο και η Collette, δείχνουν ότι φαινομενικά «λειτουργούν», πράγμα που φυσικά δεν ισχύει, καθώς όλα δείχνουν ότι η ίδια κουβαλά ένα βαρύ legacy που κάνει ό,τι μπορεί για να αποποιηθεί, χωρίς να το καταφέρνει. Και ενώ όλα δείχνουν λοιπόν ότι η ιστορία θα εστιάσει στην μικρή, γενετικά και ψυχοσυναισθηματικά δυσλειτουργική, κόρη της οικογένειας, η πλοκή τουμπάρει και τι να πρωτοπεί κανείς χωρίς να προδώσει την πλοκή.. αποκρυφισμός, μυστικές κάστες, μαύρη μαγεία, possessions και πολύ, μα πολύ σε κάποιες φάσεις grotesque, συνδημιουργούν μια σταδιακή κορύφωση που σου πιέζει τα μηνίγγια.
Πολλά έχουν γραφτεί για την τελευταία σκηνή αυτής της ταινίας. Αν είχαμε ανοικτό διάλογο, ειλικρινά, θα έκανα γκάλοπ. Από εμάς, ένα ναι 😉

Beast / Michael Pearce , 2017

O Michael Pearce κάνει το, ομολογουμένως εξαιρετικό, πέρασμα του από την τηλεοπτική σκηνοθεσία στη μεγάλη οθόνη και το αποτέλεσμα αγγίζει τα όρια ενός masterpiece. To Beast είναι ένα βραδείας καύσης φιλμ μυστηρίου που, προσπερνώντας το κλασικό μοντέλο των ταινιών με κεντρική αναφορά τους σε serial killer, συνδυάζει ψυχόδραμα, love story, κλασικό αστυνομικό μοτίβο και τόσα twists and turns που γυμνάζουν καλά το μυαλό του θεατή.
Ένα απομονωμένο νησί, Βρετανικής κυριαρχίας μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, το Jersey, αποτελεί το τέλειο σκηνικό ασφυξίας για κάθε νέο αναγκασμένο να ζει εκεί. Η Jessie Buckley πραγματικά καθηλώνει με μια ερμηνεία που σε διαπερνά και ενα πρόσωπο που αλλάζει χρησιμοποιώντας κυριολεκτικά κάθε του μυ, μεταβαίνοντας από έκφραση σε έκφραση και από συναίσθημα σε συναίσθημα με απίστευτα λεπτό «πιλοτάρισμα» . Εντυπωσιακά παραπλανητικός, σχεδόν seductive, «πιλοτάρει» και ο Johnny Flynn το ρόλο του ως Pascal,την ιδανική outsider επιλογή της Moll τόσο για να δραπετεύσει από την στρατιωτική, σχεδόν τιμωρητική (και υπάρχει λόγος κρυμμένος σε δεύτερο πλάνο γι ‘ αυτό) επίβλεψη της μητέρας της, όσο και για να εκφράσει τελικά το ποιά πραγματικά είναι.
Διαδοχικοί φόνοι, έντονη πλοκή, έξυπνες τράμπες πιθανών ενόχων, σταδιακή κορύφωση, σχεδόν ταυτόχρονη με την κορύφωση στο σχίσμα μεταξύ της Moll και της οικογένειας της. Δεν είσαι καθόλου σίγουρος/η ως το τέλος, τόσο για το ποιός έχει κάνει, τέλος πάντων, τους φόνους, όσο και για την κατάληξη της σχέσης των δυο βασικών χαρακτήρων. Πολύ καλό twist στο τέλος με έναν Flynn να σε υποχρεώνει μέχρι τελευταίο λεπτό να κρέμεσαι από τις λεπτές εναλλαγές των εκφράσεων του και να ακροβατείς μεταξύ του απόλυτου κακού ή καλού. Λεπτομερής, εξαιρετική ταινία.

Julieta / Pedro Almodovar, 2016

Πολλοί έσπευσαν να πουν ότι η ταινία ήταν ασυνάρτητη, ρηχή, χωρίς στοιχεία της μαεστρίας του σκηνοθετικού παρελθόντος του Almodovar. Κάποιοι, ελαφρώς πιο κακοπροαίρετα, μίλησαν ακόμη και περί «ξεμωράματος» λόγω ηλικίας και κόπωσης. Μην περιμένετε και μεγάλη αντικειμενικότητα από τη στήλη. Ο θείος Pedro ήταν, είναι και θα είναι μέσα στη συνείδηση και στην καρδιά μας, εκείνος που μέσα από το δράμα έβγαλε λεπτό σαρκασμό, μέσα από την -κατά πολλούς- «ασχήμια» του μη straight έβγαλε ευαισθησία και συναίσθημα και μέσα από το επιτηδευμένα κιτς σηματοδότησε μια ολόκληρη σχολή κινηματογράφησης, πνιγμένη στο φως και στο χρώμα, στη νοσταλγία και στην αυθεντικότητα άλλων εποχών και ανθρώπων.
Είναι επίσης ένας από τους πρώτους ευρωπαίους σκηνοθέτες που προκάλεσε, αποφεύγοντας το χυδαίο, που κατήγγειλε παρακάμπτοντας το μίσος και που έφερε τον υπόλοιπο κόσμο ένα βήμα πιο κοντά στο να καταλάβει ότι όλες οι διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού κοινότητες που παλεύουν χρόνια για την αποδοχή και κάποια στοιχειώδη δικαιώματα, δεν είναι μια εξωτική απειλή, αλλά πολίτες και συνάνθρωποι.
Στην ιστορία λοιπόν γίνεται χρήση του flash back σε έντονο βαθμό, με την αφήγηση να πηγαινοέρχεται μεταξύ παρόντος, γένεσης της σχέσης και της τραγωδίας και μεσοδιαστήματος πένθους. Κατά τη διάρκεια του πένθους αυτού η Χουλιέτα ζει με την κόρη της, Αντία. Και οι δύο υποφέρουν σιωπηλά για την απώλεια του άνδρα της Χουλιέτα και πατέρα της Αντία. Η μικρή χρειάζεται να χάσει ένα μεγάλο μέρος της παιδικής και εφηβικής της αθωότητας, στηρίζοντας τη μητέρα της η οποία έπασχε από βαριά κατάθλιψη. Η αφοσίωση της φαινόταν ισχυρή και δεδομένη, όμως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Όταν η Άντια κλείνει τα 18, κάνει ένα μπράφ και πολύ ψυχρά και δομημένα εγκαταλείπει την μητέρα της χωρίς καμία εξήγηση. Η Χουλιέτα τρώει στραπάτσο μεγατόνων και πολύ αργά και σταθερά συνέρχεται. Ακριβώς στο σημείο που φαίνεται να έχει αποκτήσει και αποδεχθεί τα νέα δεδομένα στη ζωή της, προσεγγίζοντας την ευτυχία και χωρίς την κόρη της, ένα τυχαίο περιστατικό κάνει τη Χουλιέτα απλά να τινάξει τα πάντα στον αέρα προκειμένου να πραγματοποιήσει το όνειρο της να ξαναβρεί την κόρη της. Ανακαλύπτοντας τελικά το πόσο λίγο την ξέρει.
Χρώμα, αμεσότητα, νοσταλγικά 80’ς, δυνατό δράμα και ένα Βραβείο Γκόγια Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την Emma Suarez. Το βλέπει και άντρας άνετα. (?).

The Zookeeper’s Wife / Niki Caro, 2017

Βαρσοβία, 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου ζωολογικού κήπου της πόλης βιώνουν όπως και όλοι οι κάτοικοι, το πέρασμα από την ισορροπημένη του καθημερινότητα στη φρίκη των βομβαρδισμών και των ασύμμετρων χτυπημάτων των Χιτλερικών δυνάμεων. Η ζωή του ζευγαριού μεταβαίνει από την εξαιρετική φροντίδα και ιατρική επίβλεψη- αναπαραγωγή των ζώων, αρχικά σε μια φρίκη χωρίς όριο, ώστε τελικά να μετουσιωθεί σε μια ηρωική σύμπραξη εναντίων του ναζισμού η οποία έχει καταγραφεί ιστορικά.
Πρόκειται για τη μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου της Diane Ackerman, στο οποίο αποτυπώνεται η ηρωική πράξη αντίστασης του Jan και της Antonina Zabinski του να σώσουν περί τους 300 εβραίους που προορίζονταν για στρατόπεδα συγκέντρωσης, κρύβοντας τους στον ζωολογικό τους κήπο.
Η παραγωγή είναι εξαιρετική, πλούσια και η φωτογραφία πολύ προσεγμένη. Το καστ είναι αξιόλογο, με την Jessica Chastein να έρχεται (αντικειμενικά) δεύτερη ερμηνευτικά (but, still, magnificent), μετά τον Johan Heldenbergh, ηθοποιό ιδιαιτέρως ταλαντούχο που σίγουρα θα θυμάστε όσοι έχετε δει το Broken Circle Breakdown, αλλά και το πάντα τίμιο παίξιμο του Daniel Bruhl.
Μοναδικό φρένο θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποτελεί η fake αγγλική προφορά, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα το φιλμ να είχε γυριστεί στα Γερμανικά και, ίσως, η αρκετά μεγάλη του διάρκεια. Παρόλα αυτά, αξίζει την προσοχή σας.

A Simple favor/ Paul Feig, 2018

Στη νέα ταινία του Paul Feig (Spy, Ghostbusters, Bridesmaids) συναντιούνται οι Anna Kendrick και Blake Lively.
Πρόκειται για ένα ήπιο αρχικά αλλά ενδιαφέρον θρίλερ μυστηρίου το οποίο επικεντρώνεται στη σχέση των Stephanie και Emily, μετά την εξαφάνιση της δεύτερης. Καθώς η Stephanie ψάχνει τα ίχνη της φίλης της παντού, με τη βοήθεια του συζύγου της αγνοούμενης (Henry Golding), σοκαριστικές αλήθειες βγαίνουν στην επιφάνεια.
Το καλύτερο κομμάτι εδώ είναι κατά τη γράφουσα η κλιμάκωση, καθώς, ξεκινάει εντυπωσιακά μεν, αλλά με όλο το βάρος να πέφτει στο coolness της Blake Lively, κάνοντας τον θεατή να σκεφτεί «οκ, wow, αλλά ας μην μείνει εκεί» και (ευτυχώς) στη συνέχεια κλιμακώνεται σε ένα αρκετά βρώμικο αστυνομικό θρίλερ.
Γρήγορο, έξυπνο, με χιούμορ, αααπίστευτα στυλιζαρισμένο όσον αφορά κοστούμια, settings και τα λοιπά. Έχει την αμεσότητα του τηλεοπτικού, σε συσκευασία περιποιημένου κινηματογραφικού εγχειρήματος. Ταυτόχρονα επενδύει, αλλά όχι ενοχλητικά, σε μια κάποια φεμινιστική αφύπνιση του κοινού- πιθανότατα υπό την έννοια ότι φεμινιστές οφείλουν να είναι πρωτίστως οι ίδιοι οι άντρες. Δεν θα μείνεις με στόμα ανοιχτό, αλλά θα σε καλύψει. Τίμιο για το είδος του.
Extra tip φυσικά η υπεργαλαξιακά γοητευτική Blake.

Serenity / Steven Knight, 2018

Τι να πρωτοπεί κανείς για το σκηνοθέτη (μιλάμε για τον δημιουργό του Peaky Blinders) και τι να πρωτοπεί γενικότερα για μια ταινία, το trailer της οποίας ξεκινάει με κοντινό στην Ann Hathaway να λέει στον McConaughey : «..Θέλω να τον πάρεις και να τον πετάξεις στον Ωκεανό να τον φάνε οι καρχαρίες».
Δεν θα σας κρύψουμε ότι η ταινία δεν έχει προβληθεί ακόμη αλλά θα ήταν πραγματική παράλειψη να μην την προτείνουμε. Το στόρι φαίνεται κατανοητό αλλά σύμφωνα με πηγές, τίποτα στο τέλος δεν είναι όπως θα αναμενόταν. Ο McConaughey εξαιτίας βεβαρυμμένου παρελθόντος, re-invents himself καταλήγοντας να βρει την ηρεμία του ως skipper σε ένα μικρό νησί της Καραϊβικής. Ξαφνικά εμφανίζεται η πρώην γυναίκα του -η οποία ξεκάθαρα τον έχει καταστρέψει- με μια όμως δραματική έκκληση για βοήθεια προς αυτή και το μικρό της γιο. To make a long story short, κακοποίηση στο κόκκινο από το σαδιστή νέο σύζυγο( Jason Clarke) και μια σειρά ανατροπών από το αν θα παρθεί η απόφαση ή όχι, μέχρι το ποιοι τελικά θα είναι οι θύτες και ποιοί τα θύματα. Εμείς πάντως ανυπομονούμε.
Καλές Προβολές

Μοιραστείτε:  

Tags: