Πως οι φιλίες έγραψαν μουσική ιστορία

Έχει υμνηθεί όσο τίποτα άλλο μετά τον έρωτα και τον θάνατο και είναι αλήθεια πως η ζωή χωρίς φίλους θα ήταν πολύ μοναχική και ανιαρή.
Οι φίλοι απαλύνουν τον πόνο, μας συντροφεύουν σε σημαντικές στιγμές και αν έχουν και κάποια καλλιτεχνική κλίση μπορούν να αφήσουν παρακαταθήκη στο φιλότεχνο κοινό «μουσικά διαμάντια» βάζοντας και εκείνοι το λιθαράκι τους στον χάρτη της ελληνικής μουσικής.
Οι παρέες λοιπόν που έγραψαν ιστορία μουσικά ξεδιπλώνονται.

Σταμάτης Κραουνάκης
Λίνα Νικολακοπούλου

Το Πανεπιστήμιο φαίνεται πως στάθηκε μοιραία αφορμή για τους δύο αυτούς ανθρώπους που συναντήθηκαν στα αμφιθέατρα του Πολιτικού τμήματος της Παντείου, ερωτεύτηκαν παράφορα για έξι χρόνια όπως λένε σε συνεντεύξεις τους και άλλαξαν τα δεδομένα της ελληνικής μουσικής. Ο Σταμάτης Κραουνάκης το ’76 παίζει πιάνο και συνθέτει ενώ τα πρωινά εργάζεται στο ξυλουργείο του πατέρα του στη Δάφνη, η Λίνα Νικολακοπούλου διαβάζει μετά μανίας ποίηση και λογοτεχνία και εργάζεται στον κινηματογράφο όπου γίνεται περιζήτητη. Η ιστορία λέει πως μοιράζονται το ίδιο τετράδιο στο οποίο γράφουν και οι δύο στίχους και από εκεί ξεπηδούν μερικά από τα πιο όμορφα κομμάτια του εντέχνου.
Στη φιλία αυτή έρχεται να δέσει και η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, όπου το ‘ 85 και ενώ έχει ήδη ξεκινήσει την καλλιτεχνική της πορεία, ουσιαστικά συνεργάζεται με τον παιδικό της φίλο Σταμάτη Κραουνάκη και σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου βγάζουν το «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ» το οποίο αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα όλων.

Στέρεο Νόβα

Οι περισσότεροι που μεγαλώσαμε την δεκαετία του ’90 τους θεωρούμε ατόφιο διαμάντι και ορόσημο της γενιάς μας, πρίν λίγο καιρό κυκλοφόρησε ο νέος τους δίσκος με τίτλο «Ουρανός» που μοιάζει με όαση σε μία κοινότητα διψασμένων ακροατών για καλή μουσική. Το electro και ambient techno σχήμα δημιουργήθηκε από την φιλία του Κωνσταντίνου Βήτα και του Μιχάλη Δέλτα που γνωρίστηκαν σε ένα πάρτυ κοινής τους φίλης στο Περιστέρι.
Γεννημένος στην Μελβούρνη, μεγαλωμένος στην Ελλάδα και έχοντας σπουδάσει στη Μελβούρνη ζωγραφική και ιστορία της τέχνης, ραπάρει πεζά ποιήματα με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, ο Μιχάλης Δέλτα συνθέτει μαζί με τον Αντώνη Πι και το φιλότεχνο κοινό βρίσκεται ενώπιον των πιο επιβλητικών και επιθετικά ρομαντικών urban stories που θα μπορούσε να ακούσει.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Σωκράτης Μάλαμας
Ματούλα Ζαμάνη

Φέτος τους είδαμε σε κοινή περιοδεία, μετά την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου με τίτλο «με στόμα που γελά». Στην αρχή της καριέρας του ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είχε καταστήσει σαφές ότι είναι εξαιρετικά εσωστρεφής για να ερμηνεύει ο ίδιος τα τραγούδια που γράφει και ότι προτιμάει να βρίσκεται πίσω από την φωτιά της επιτυχίας με ταπεινότητα. Όπως είχε αναφέρει στη συνέντευξη του στην εκπομπή της ΕΤ3 «Βόλτα» γνώρισε τον Σωκράτη Μάλαμα μέσω του Βασίλη Καφούρου, έγιναν καλοί φίλοι και έτσι ξεκίνησε και η συνεργασία τους. Όπως λέει χαρακτηριστικά «με τον Σωκράτη είμαστε ομοούσιοι» πράγμα που δείχνει την βαθιά καλλιτεχνική και φιλοσοφική συγγένεια των δύο πολύ μεγάλων καλλιτεχνών.
Είναι αλήθεια πως ο Σωκράτης Μάλαμας με τις στιβαρές ερμηνείες του και την βαθιά γνώση του δημιουργού μερικών από των πιο σημαντικών τραγουδιών της ελληνικής folk rock σκηνής κατάφερε να αποδώσει στο μέγιστο βαθμό όσα ήθελε να μας εκφράσει ο Θανάσης. Αξίζει να σημειωθεί πως από τον «Διάφανο» και την «Αμερική» των δύο καλών φίλων, ο Θανάσης δια στόματος και της καλής του φίλης Ματούλας Ζαμάνη που αποτέλεσε την καλλιτεχνική Μούσα του για αρκετό καιρό μας μίλησε για «Έρημα Κορμιά» και το «Μιλώ για σένα».
Έτσι η αντισυμβατική αυτή παρέα, με τον πρωτογωνισμό του Θανάση «εκ Μεταξοχωρίου και περιχώρων» -όπως αρέσκεται να αυταποκαλείται- στο στίχο, και την δύναμη των Σωκράτη και Ματούλα στις ερμηνείες μας χάρισε κομμάτια που μας μίλησαν με τρόπο πρωτάκουστο, καινοτόμο και μοναδικό για τον έρωτα, τον θάνατο έχοντας συγχρόνως και μία πολιτική χροιά που στους καιρούς μας κρίνεται απαραίτητη.

Νατάσσα Μποφίλιου
Θέμης Καραμουρατίδης
Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Aποτελούν ένα από τα πιο αγαπημένα τρίπτυχα του εντεχνολαικού, με κομμάτια που προσφέρουν συγκίνηση για τον έρωτα, την απώλεια, τον χωρισμό. Γεμίζουν οποιαδήποτε μουσική σκηνή παίζουν και σίγουρα μπορεί να πει κανείς πως άνθρωποι με άστρο, συναντήθηκαν για να αφήσουν ένα σημαντικό στίγμα στη μουσική. Σε συνέντευξη της Μποφίλιου, την έχουν ρωτήσει μήπως τελικά αυτό το δημιουργικό τρίο λειτουργεί περιοριστικά και για τους τρεις και εκείνη απάντησε ότι περισσότερο λειτουργεί απελευθερωτικά καθότι και οι τρείς ενώνουν επιρροές και πειραματισμούς και κάνουν αυτό που επιθυμούν. Φέτος το χειμώνα τους παρακολουθήσαμε στην ονειρική παράσταση «Μπελ Ρεβ» ενώ παλιότερα, όσοι τους παρακολουθούν τους άκουσαν στην «Βαβέλ». Αν μη τι άλλο, η εξαιρετικά ταλαντούχα παρέα έχει δώσει άλλη έννοια σε αυτό που αποκαλούμε μουσική performance.

Μάνος Χατζηδάκις
Νίκος Γκάτσος

Το ’86 ο Μάνος Χατζιδάκις, ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες που γέννησε αυτή η χώρα, μίλησε για τη φιλία του με τον Νίκο Γκάτσο. Η φιλία του Μάνου Χατζηδάκι με τον Νίκο Γκάτσο ξεκίνησαν όταν ο πρώτος ήταν δεκαεπτά χρονών και ο δεύτερος σχεδόν εικοσιοχτώ. Χάραξαν ανεξίτηλα την ελληνική μουσική μέσα από μία φιλία όπου και οι δύο αντλούσαν στοιχεία ο ένας από τον άλλο. Ο Χατζιδάκις θα καταστήσει σαφές επαναλαμβάνοντας αρκετές φορές το γεγονός ότι ο ίδιος έλαβε επιρροές από τον Γκάτσο, αντίθετα ο Γκάτσος ποτέ. Η έναρξη της συνεργασίας γίνεται με τον ¨Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα και η φιλία επισφραγίζεται για πενήντα χρόνια. Ο Νίκος Γκάτσος λειτουργεί και ως μέντορας για τον Χατζιδάκι, θα του εξηγήσει πως πρέπει να λειτουργεί, θα μοιραστεί γνώση μαζί του και η φιλία τελικά θα λήξει με την αποδημία του Γκάτσου για την αντίπερα όχθη.

Τρύπες

Ίσως μία από τις πιο χαρακτηριστικές ροκ μπάντες των ‘80ς, πολλοί τους θεωρούν σημείο έναρξης του underground rock της Θεσσαλονίκης που αποτέλεσε έμπνευση για πάρα πολλές μπάντες της εποχής. Χρονικός σταθμός το ’83 όπου ο Γιάννης Αγγελάκας συναντά τον μπασίστα Γιώργο Μήτση, γράφουν τραγούδια με ελληνικό στίχο που ξεσηκώνουν την τότε νεολαία. Ο ήχος τους έχει κάτι πρωτόγνωρο, φιλτραρισμένο πανκ και εναλλακτικό ροκ η επιτυχία μία δεκαετία μετά τους έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα. Ήρωες και εκείνοι της δεκαετίας του ’90 με την κυκλοφορία του τρίτου τους δίσκου «στον Παράδεισο». Μια επιτυχία που συνέχισε με το ιδιαίτερα σημαντικό άλμπουμ «9 πληρωμένα τραγούδια». Ακολουθούν ασταμάτητες εμφανίσεις στο εξωτερικό με πιο χαρακτηριστικά το διεθνές φεστιβάλ Eurockeenes στη Γαλλία το 1990 και εμφανίσεις σε Λονδίνο και Μαντσεστερ. Η ανοδική πορεία όμως δε σταματά εκεί, το 1999 φτάνουμε στο μεταίχμιο της παρέας του Γιάννη Αγγελάκα μετά την κυκλοφορία του «Μέσα στη Νύχτα των Άλλων». Ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας ροκάς από το 2001 και έπειτα ακολουθεί πορεία «μοναχικού λύκου» με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια που τον συνοδεύουν οι 100’C.
Τα δύο τελευταία χρόνια εμφανίζεται με τον Παύλο Παυλίδη των Ξύλινων Σπαθιών και τους B-Movies , ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησαν και από κοινού ένα νέο κομμάτι με τίτλο «Η νέα βαρβαρότητα».
Σίγουρα, η τελειομανία, η έμπνευση και ο πειραματισμός αποτελούν απαραίτητα στοιχεία για να φτιάξει κανείς καλή μουσική αλλά και η φιλία φαίνεται πως απογειώνει ότι θα μπορούσε να είναι απλώς καλό. Είναι ευλογία να έχει καλούς φίλους , πόσο μάλλον που μπορεί να συνομιλήσει καλλιτεχνικά μαζί τους και να έχει ως αποτέλεσμα ένα σημάδι στον καλλιτεχνικό χάρτι αυτού του τόπου.

Μοιραστείτε: