Ο τρόμος κρύβεται κάτω από το κρεβάτι

georgegiotsas

Ο Γιώργος Γιώτσας είναι μια σύγχρονη φωνή στη λογοτεχνία του φανταστικού αφού τα διηγήματα του έχουν διακριθεί σε πολλούς πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς όπως & σε διεθνής (Writers Digest USA) και έχουν δημοσιευθεί σε συλλογές νέων λογοτεχνών. Έχει στο ενεργητικό του 3 προσωπικά βιβλία («Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά»~ Momentum / 2012, «Εκ Νεκρών» ~Λυκόφως / 2015 και «Κάτω από το Κρεβάτι» ~ Λυκόφως /2017) τα οποία έχουν όλα συλλέξει βραβεία και διακρίσεις.
Γράφει με συνέπεια, και όπως θα έλεγε και ο ίδιος «Τίμια».
Ο Γιώργος είναι ένας «ανθρώπινος» συγγραφέας. Τολμά και πετάει την εικόνα του πετυχημένου συγγραφέα τσαλακωμένη -σαν Α4 με μία αράδα- στο καλαθάκι που ξεχειλίζει χάρτινες μπάλες.
Εκθιάζει συναδέλφους του, μιλάει για τη διπλοβάρδια που κάνουν οι περισσότεροι συγγραφείς μεταξύ συγγραφικού έργου και «κανονικής» δουλειάς.  3 βιβλία και πολλές διακρίσεις μετά από την πρώτη του απόπειρα συνεχίζει και ευχαριστεί αγαπημένα του πρόσωπα, τους συνεργάτες του, το κοινό που τον κατατάσσει στους πλέον αγαπημένους συγγραφείς φανταστικού.
Και μιας και μιλάμε για το φανταστικό.
Ο όρος «φανταστικό» αναφέρεται συνήθως σε φαινόμενα που δεν έχουν συμβεί, δεν συμβαίνουν, ούτε και θα μπορούσαν να συμβούν στην πραγματικότητα. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο του φανταστικού, χαρακτηρίζεται πάντα από τη σύγκρουση ορθολογικού-ανορθολογικού, δηλαδή από την εισβολή του «αφύσικου» στο «φυσιολογικό».
Στα διηγήματα του Γιώργου η πραγματικότητα είναι τόσο αισθητή, που όταν σκάει το φανταστικό στοιχείο ο αναγνώστης συνεχίζει να ρουφάει τις εικόνες χωρίς να τον ξενίζει η αλλαγή από φυσικό σε μεταφυσικό. Ένας συγγραφέας φανταστικού θα περιμέναμε ότι θα εστίαζε τις περιγραφές του σε δόντια τεράτων, σε μυστικές δυνάμεις και εικόνες φαντασμάτων. Ωραία, το τέρας σου έχει 4 σειρές δόντια και τρύπες για μάτια. Το έχω δει; Όχι. Και αυτό δημιουργεί μία ασφάλεια στην αδυναμία ενός συγγραφέα να μου μεταφέρει μία εικόνα ή μία αίσθηση που πιθανόν να έχω δει ή να έχω βιώσει. Όταν όμως ο Γιώτσας μιλάει για ασημένιες τρίχες που σε κοιτάζουν κοροϊδευτικά από τον καθρέφτη και για έναν εβένινο ουρανό που δεν νοιάζεται, για ένα δωμάτιο που δεν είχε όρεξη για κουβέντα και για το λιώσιμο με ρακές απέναντι από ένα ζευγάρι γαλάζια  μάτια και ένα μισάνοικτο πουκάμισο, δεν μπορεί, κάπου ταυτίζεσαι, κάποιο από όλα αυτά – ή αν είσαι τυχερός όλα αυτά – τα έχεις ζήσει και ήταν έτσι, απλά εσύ δεν θα τα περιέγραφες ποτέ τόσο ωραία.
Το πόσο ωραία τα γράφει σίγουρα δεν  μπορώ να σας το μεταφέρω εγώ αλλά πιστέψτε με υπάρχουν στιγμές που θα τον ζήλευαν ποιητές και εξπρεσιονιστές ζωγράφοι.
Το αερόστατο ήταν κατάλευκο αν και μέσα στο σεληνόφως, έμοιαζε να είναι στο χρώμα του αποτσίγαρου.
Η ώρα ήταν καμία
Το φεγγάρι ήταν ένα αιμάτινο, παραισθητικό πορτοκαλί δρέπανο.
Η βροχή έστελνε βιαστικά φιλιά στο παράθυρο του αυτοκινήτου.
Το σακάκι του είναι μαύρο σαν υγρό χώμα νεκροταφείου
…οι λάμψεις από κάθε φως έφταναν στα μάτια του σαν τεθλασμένες χρυσαφί κλωστούλες
Ο Γιώργος έχει βάλει προσωπικό στοίχημα να χρησιμοποιήσει όλα τα επίθετα που υπάρχουν στην ελληνική γλώσσα. Για κάθε του διήγημα διαγράφει αμέτρητα, κοσμητικά και χαρακτηριστικά, από τη μακριά λίστα του ελληνικού λεξικού. Τα τοποθετεί όμως τόσο εύστοχα πριν τη λεξούλα και μέσα στο κείμενο που δεν κινδυνεύει ούτε στο ελάχιστο να γίνει η Βέφα του φανταστικού.
Είναι το βιβλίο γεμάτο μόνο ωραίες εικόνες; Δείτε τον τίτλο. Σίγουρα όχι. Υπάρχει πολύ αίμα, πολύ πόνος και δάκρυα και όλα αυτά -πιστέψτε με- με απίστευτα ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.
Άλλωστε ο συγγραφέας μας είναι ένας ταλαντούχος σκηνογράφος – αρχιτέκτονας ατμόσφαιρας και περιβάλλοντος. Μας πετάει με ευκολία σε θέατρα του κέντρο με την παρακμή μέσα τους καμουφλαρισμένη και γύρω στους δρόμους παραπάνω από φανερή, μας ακουμπάει στην αυλή μίας εξοχικής κατοικίας με αρώματα από τα γύρω δέντρα, διασχίζουμε μαζί του δρόμους κάπου στο κέντρο την περίοδο των εορτών, εισβάλλουμε σε εγκαταλειμμένα σπίτια, αισθανόμαστε το βουητό της φθορίου σε ένα νεκροτομείο, μας βουτάει στη χειρότερη κόλαση και μας αφήνει να ξυπνήσουμε στο κρεβάτι μας. Μουσκεμένοι.
Στις ιστορίες που διάβασα υπάρχουν μάγισσες, άγγελοι, ψυχοπομποί και ο διάολος ο ίδιος. Υπάρχει το κακό με κάθε μορφή αλλά τη χειρότερή του τη συνάντησα στον ίδιο τον άνθρωπο. Άλλωστε αυτός είναι ικανότερος για τις πιο απίστευτες και αφύσικες πράξεις. Ο ίδιος ο συγγραφέας μας λέει ότι έχει αποδεχτεί τη διττή μας φύση, ότι δεν είμαστε ούτε καλοί, ούτε κακοί, μέσα μας έχουμε και το φως και το σκοτάδι. Αυτά αφήνει στις σελίδες των διηγημάτων του. Στιγμές και πράξεις που λαμπιρίζουν κάτω από τον ήλιο ή τον έναστρο ουρανό αλλά και το πιο βαθύ σκοτάδι που υπάρχει μόνο στην ανθρώπινη ψυχή.

Μοιραστείτε:  

Tags: