Δώσε μου αυτό που θέλω, μωρό μου

Ο Κριστόφορο Λούις Mποκαντόρο ήτο μηχανικός, ειδικός εις τας ανοιγοκλείουσας γέφυρας. Μεταπολεμικώς, στα 1948, υπέγραψεν σύμβασιν με το -τρόπος του λέγειν- ελληνικόν κράτος. Και αφίχθη εις την Χαλκίδα δια να επιδιορθώσει τον χειροκίνητον –τότε- πρόδρομον του σημερινού, αυτομάτου Νεγκροπόντε. Το γιοφύριον είχε καταντήσει ετοιμόρροπον χάρβαλον και η πόλις από καθαρήν κωλοφαρδίαν δεν είχε ακόμη θρηνήσει θύματα.

Δώσε μου αυτό που θέλω, μωρό μου, εικονογράφηση: Σοφία ΜυλωνάΚαι όντως το χάρβαλον σιάχτηκε και όλοι οι Χαλκιδείς εθαύμαξαν ότι ήτο στέρεο και εδύναντο να διέρχονται αφόβως κάρα, μουλάρια και άλλα βαρέα οχήματα. Λογικά ο αργεντίνος γεφυροποιός θα έπρεπε τώρα να επιστρέψει στο Μπουένος Άυρες και να λάβει τέλος το λαμπρόν αυτό ιστορικόν αφήγημα.
Τα πράγματα όμως ουδόλως εξελίχθησαν τοιουτοτρόπως. Και η αιτία είναι μία και μοναδική και μάλιστα θηλυκού γένους. Ακούει δε εις το εξής όνομα: Αδελαΐς Δολόξα.

Η δεσποινίς Αδελαΐς Δολόξα, κόρη σπανίας ευμορφίας, ήτο πρώτη αξάδερφη της Λουίζας Δολόξα, εξώλης και προώλης αγαπητικιάς του Αντώνη Σουρούπη και τα λοιπά και τα λοιπά, θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου. Όταν αι δύο αξάδερφαι εξήρχοντο βόλταν εις την παραλία, τα νεφούρια του Ευρίπου επερδικλώνοντο και δεν ήξευρον πούθε να κάμουσιν. Η μέρα γινόντουνα Κυριακή κι ας ήτο Πέμπτη. Έφερεν δε η εν λόγω δεσποινίς μίαν πολύ αισθησιακιάν ελιάν εις το αριστερό απανωχείλι.
Σημειωτέον, η Αδελαΐδα ήτο γόνος επιφανούς οικογενείας της Χαλκίδος. Ο πατήρ της διετέλει, κατόπιν νοθευμένων εκλογών, βουλευτής του Κόμματος Εθνικοφρόνων, φανατικός υποστηρικτής της Μεταξικής δικτατορίας και γνωστός δοσίλογος επί Κατοχής.

Εις μίαν εκ των βολτών της Αδελαΐδος, ο δύσμοιρος Κριστόφορο εθαμπώθηκε και ελησμόνησεν ποιος ήντουνα και τι γύρευεν εις ετούτον τον μάταιον βίο. Ο κύκνειος λαιμός της του μαχαίρωσε την καρδίαν δια παντός. Ήρχισεν να λιώνει σα λαμπάδα της Λαμπρής και να τριγυρνάει ως κανάς αλητήριος στη γειτονίαν της –η κόρη διέμενεν εις έπαυλιν, κτισθείσα επί Bασιλέως Όθωνος στας υπωρείας του Καράμβαμβα.
Με μίαν αλυχτούσαν μοναξιά, τας μεταμεσονυχτίους ώρας, ο νέος ανήρ εξεροστάλιαζεν εις την γέφυραν ατενίζων την Μεγάλη Άρκτο. (Λένε πως η Μεγάλη Άρκτος φέρνει πάντα τύχη αν την κοιτάξεις στεκάμενος στο Νεγκροπόντε: βρίσκεις δουλειά, πέφτει η κυβέρνηση, μέσα σου ξεπηδάει ένας πίδακας φωτός. Μια άφατη ευτυχία, χωρίς ανταλλάγματα, σε περιμένει ως ανταμοιβή για όσα υπέφερες ακολουθώντας τόσο καιρό αυτήν την ασπρόμαυρη σκιά που πίστεψες ότι είναι ο εαυτός σου. Έπειτα έρχεται η προστάτιδα κυρά της Γέφυρας, Υλαγιαλή, και σου ξεδιπλώνει τα φτερά που, ενώ τα έχεις, δεν ήξερες ότι τα έχεις, σου ψιθυρίζει στο αυτί τα επτά μυστικά της ζωής, πως το κορμί σου είναι ψυχένιο και η ψυχή σου κορμένια, πως το να είσαι άντρας, ή γυναίκα είναι εξαίσια γιορτή καθημερνή, καθώς και οι λέξεις που έχεις για να ομιλείς την αλήθεια σου είναι λευκά πουλιά.)

Ευθύς το νέο δεν ήργησε να γίνει αντικείμενο ευρέος κουσκουσαριού με ταξύ των φιλοθεαμόνων Χαλκιδέων. Άλλωστε, δεν υπήρχον και τίποτες άλλα θέματα, πλην των πολέμων και των εμφυλίων, εις την πόλιν.
Ο πατήρ, μόλις τα έμαθε, εξανέστη. Διότι επροόριζεν τη θυγατέρα δι΄ εν ραμολιμέντον, αγγονόν του εν Προκοπίω μεγαλοτσιφλικά Φρανκ Νόελ Μπαίκερ.
Εξάλλου, ήτο γνωστό τοις πάσι, ότι ο Κριστόφορο έτρεφε κουμμουνιστικάς ιδέας, καθότι πανταχόθεν όπου εσύχναζεν, έβγαζε και επεδείκνυεν μιαν φωτογραφία του Ιωσήφ Βησσαρίωνος Στάλιν, με τας μουστάκας. Και το χειρότερο, είχε πιάσει παρτίδας και κολλητηλίκια με έναν λίαν αλλόκοτο ποιητήν ονόματι Ιωάννην Σκαρίμπαν, ολίγον τι στριμμένον και μετασουρρεαλιστήν.
Ο σεβαστός πατήρ έστειλεν τρια – τέσσαρα μούτρα να παραμονέψουν τον αργεντίνον και να τον τουλουμιάσουν εις το ξύλον.

Από την άλλη πλευρά, όσο να πεις, η χαλκιδέα κόρη, εξηκόντιζεν προς τον γεφυροποιόν ορισμένας τσαχπίνικας ματιάς μετά πνιχτών γελώτων. Εφαντασιώνετο ο Κριστόφορο την ευμορφονιάν, γυμνήν μόνο με τα μποτίνια και τας καλτσοδέτας της. Αφενός. Αφετέρου πως πλάγιαζαν οι δυο τους απάνου εις τον Νεγκροπόντε και έγλυφεν τους αστραγάλους της αναβαίνων σταδιακώς προς ους
έσω μηρούς και τους γλουτούς της. Η Γέφυρα τότε απογειωνόταν εις τα άστρα, και τα κορμιά των εγίνουνταν και κείνα γέφυρες, γέφυρες προς έναν κόσμο άρτιο και ευεπίφορο.

Πέρασεν καιρός και η ψυχή του Κριστόφορο ολοένα εσαρακοφαγωνόταν. Οι αργεντινέζοι συγγενείς και φίλοι τού ετηλεγράφουν διαρκώς, αλλά αυτός επουδενί. Αποξέχασεν τελείως τα πάτρια εδάφη, ή μάλλον πατρίδα του ήσαν πλέον οι εκπάγλου κάλλους αστράγαλοι της Αδελαΐδος.

Ήρθον και τα Χριστούγεννα, η Δίρφυς και ο Χτυπάς χιονίστηκαν και τα έρμα τα χαλκιδεόπουλα ετριγύριζον, ψάλλοντας τα κάλαντα, ανυπόδητα. Ήτο δε η εποχή που η Σωτηρία Μπέλλου εκ Χαλίων, έχουσα ρίψει μαύρην πέτραν οπίσω της, ετραγούδει εις τας Αθήνας, στου Τζίμη του Χοντρού, μαζί με τον Βασίλειον Τσιτσάνην. Αρνηθείσα μάλιστα να άδει φιλομοναρχικόν άσμα, εδάρει αγρίως υπό κάτι φασίστας, ενώ ουδείς κουραδόμαγκας εσηκώθει να την υπερασπιστεί.

Ώσπου μία οικτίρμων γραία, καφεμάντις και οιωνοσκόπος, αφού είδε και αποείδε, ελεήθηκε τον αξιοδάκρυτο αργεντίνον γεφυροποιό, και του απηύθυνε το λόγο: «Θελς να σι φτιάξ΄ ιένα αγαποβότανου να τελειών΄ η ιστορία; Ιπιτυχία ικατού τσι ικατού». Επρόκειτο, προφανώς, για ένα από αυτά τα ερωτικά μαγικά φίλτρα, που, άμα τη καταπόσει των, ερωτεύεσαι όποιον είναι δίπλα σου, ή μάλλον όχι, αυτό εναι εύκολο, ανάποδα το είπα, σε ερωτεύεται εκείνος.
Την κατάλληλη στιγμή ο Κριστόφορο θα εχορήγει το φίλτρο στην Αδελαΐδα, καθώς εκείνη απελάμβανε εις το «Παλίρροια» το απεριτίφιόν της. (Για να βοηθήσω τον κάθε ομοιοπαθή αναγνώστη του «Αν», παραθέτω τη συνταγή αυτούσια, όπως ανηκαλύφθει προσφάτως στα υπόγεια του ιστορικού αρχείου Χαλκίδος.
Λοιπόν, παίρνετε μια τούφα μαλλιά της λεγάμενης, σε φυσικό χρώμα και υφή, πριν πάει στο κομμωτήριο. Μουλιάζετε τας τρίχας σε δάκρυα νεογέννητου βρέφους, ή αν δεν έχετε βρέφος σε δάκρυα κροκόδειλου. Κάθε χαράματα επί 53 μέρας ανακινείτε το αμάλγαμα προφέροντας τα ονόματα «Φρειδερίκος, Ραϋμόνδος, Μήτσος» -είναι αυτοί με τους οποίους τα είχεν η Αδελαΐς προ Κριστόφορο, εσείς φυσικά θα πρέπει να βρείτε τους αντίστοιχους πρώην της αγαπημένης σας.)

Ομολογώ ότι, τώρα που ασχολούμαι με μαγικά φίλτρα και τέτοια, πολλές φορές μπαίνω στον πειρασμό να μετατρέψω τον υπουργό οικονομικών, σε φίδι κολοβό και τους κυβερνώντες σε σαύρες, με όλο το σεβασμό –για τις σαύρες.

Και εν πάση περιπτώσει, κάθε φυσιολογικός αναγνώστης θα έχει τη μεγάλη αγωνία να μάθει αν τελικά λειτούργησε το μαγικό φίλτρο: Πράγματι, η Αδελαΐς Δολόξα μνηστευθείσα κρυφίως τον Κριστόφορο Λούις Μποκαντόρο, εμετανάστευσε εις την Αρτζεντίναν, η σκιά μου γίνηκε πολύχρωμη και ο υπουργός οικονομικών μεταμορφώθηκε σε ερπετό.

* Ως μουσική υπόκρουσις του ιστορικού αυτού αναγνώσματος προτείνεται το «Μη μου ξαναφύγεις μάγκα μου” της Σωτηρίας Μπέλλου και ειδικώς για την ερωτική σκηνή επί της γέφυρος το «Μade to Love” του John Legend.
* «Λουίζα Δολόξα, Αντώνης Σουρούπης”: ήρωες του Γιάννη Σκαρίμπα από το «Σόλο του Φίγκαρω”. Η «Υλαγιαλή” είναι πολυτραγουδισμένη ηρωίδα του Νίκου Δ. Τριανταφυλλόπουλου.
Μοιραστείτε:  

Eίμαι φιλόλογος αλλά ασχολούμαι και με τη μετάφραση από την ιταλική γλώσσα. Γράφω κυρίως μέσα στο τρένο για την Αθήνα και στο καφενείο Ρεξ τέρμα παραλία. Θα ήθελα οι ιστορίες μου να έχουν οπωσδήποτε happy end αλλά αυτό δυστυχώς δεν είναι πάντα κατορθωτό. Έχω συμμετάσχει σε διάφορες ανθολογίες διηγημάτων, αλλά γράφω και θεατρικά και σενάρια. Έχω την τιμή να διατηρώ επί σειρά ετών, βρέξει χιονίσει, τη σελίδα «Δωμάτιο Με Θέαν» στο περιοδικό «Αν».  Τέλος, έχω ακουμπήσει με το δάχτυλο όλα τα τατουάζ του Νίκου Καββαδία, ειδικά αυτό με τη γοργόνα.