editoriαν #32

editoriαν #32Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε (με κομμένη την ανάσα και τον κουβά από δίπλα), το απόλυτο trash ξεκατίνιασμα πολιτικών, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών και τηλεοπτικών αστέρων στην αρένα των social media. Tweets και αναρτήσεις για πολλά μπιπ, προτάσεις για έξοδο με δραστηριότητες (Αει …..) και εκμυστηρεύσεις προς έναν ολόκληρο λαό τύπου «έφαγα πολύ πεπόνι» από τον τραγουδοποιό, ο οποίος είχε μηνύσει πριν από χρόνια εύσωμο καλλιτέχνη επειδή έλεγε ότι λέει αυτός σήμερα: ότι έφαγε χρήμα μέχρι σκασμού!
Η ευκολία με την οποία ο καθένας μας πλέον παίρνει το Γουορχολικό 15λεπτο δημοσιότητας που του αναλογεί (και μάλιστα πολλές φορές σε δόσεις πρωί – μεσημέρι – βράδυ), μας ξεμπλοκάρει από το άγχος της μίας και μοναδικής ευκαιρίας, όπως ακριβώς μας απενοχοποίησε η ψηφιακή μηχανή το κλικ. Χάθηκε η αγάπη για σκηνοθεσία, το περιποιημένο κάδρο, ο καλύτερος εαυτός του φωτογράφου. Στο ίντερνετ γράφουμε τη σαχλαμάρα μας, οι φίλοι μας μάς αγαπάνε κι έτσι, οι άγνωστοι δε δίνουν σημασία και ακολουθούν τον επόμενο. Το πρόβλημα είναι, όταν χάνουν την όρεξή τους αυτοί που δε θα έπρεπε, οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι άνθρωποι (τι οξύμωρο) των μίντια. Γράφοντας, αυτοί λοιπόν, μία μπουρδίτσα ελαφρά την καρδία αντιλαμβανόμαστε ότι ίσως και να μην είναι τόσο μακριά από αυτή, ότι η μπουρδίτσα βρίσκεται στα ακροδάχτυλα και δραπετεύει μόλις αυτά πλησιάσουν σε κάποιο πληκτρολόγιο. Η επιτηδευμένη και comme il faut γραφή στο Κυριακάτικο φύλλο απέχει αρκετά από τον προφορικό και απροετοίμαστο λόγο και πάει περίπατο όταν λύνουν διαφορές μέσω του ίντερνετ. Το πόντιουμ του facebook και του twitter αποδεικνύει ότι το πραγματικό επίπεδο του κυριούλη «τάδε» είναι δάπεδο και όχι – όπως – νομίζαμε, ταβάνι, γιατί στον τζάμπα χρόνο του, λέει αυτά που πραγματικά νιώθει και όχι αυτά που θα έπρεπε ή που πληρώνεται να λέει.
Μέσα από αυτά τα παράθυρα διαλόγου που έχουν ανοίξει, νιώθω ότι μπορώ να δω το εσωτερικό του παλατιού και εκεί μέσα βλέπω μία ακατάστατη παράγκα. Συμπαθάτε με αν κάνω λάθος.

Μοιραστείτε: