editoriαν #48

Σόσιαλ μύδια σαγανάκι
Όταν τη δεκαετία του 70 ο Αντί Γουόρχολ μιλούσε για τα 15 λεπτά δημοσιότητας που θα ερχόντουσαν για τον καθένα, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι αυτά θα μπορούσαν να γίνουν πολύ περισσότερα αλλά η αποκτηθείσα φήμη πολύ μικρότερη. Την εποχή που προφητικά ο εκκεντρικός καλλιτέχνης ξεστόμιζε το διάσημο πλέον απόφευγμα, τα μικρόφωνα ήταν δυσεύρετα και οι κάμερες λιγοστές. Όλοι -ή καλύτερα οι περισσότεροι- ένιωθαν ότι πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένοι για τη στιγμή που θα βρεθούν μπροστά από ένα μικρόφωνο, να πουν τα σωστά λόγια και να εισπράξουν το δυνατότερο χειροκρότημα και όλοι τότε να πούνε: «καλά τα λέει, ο τυχερός». Αργότερα μάθαμε ότι μπορούμε να κλέψουμε αυτό το τέταρτο δημοσιότητας κατεβάζοντας το βρακί μας και τρέχοντας στο γήπεδο όπως έκαναν αρκετές φορές οι Άγγλοι φίλοι μας ή αρπάζοντας το μικρόφωνο σαν άλλη Λουκά ή προκαλώντας την τύχη μας σαν άλλο παρατράγουδο μιας και οι κυνηγοί τέτοιων ταλέντων βρισκόντουσαν σε κάθε γωνία. Σήμερα, σχεδόν 4 δεκαετίες αργότερα, μπορούμε ανά πάσα στιγμή και με το κάθε προφίλ, να σνιφάρουμε γραμμές δημοσιότητας, να πετάμε μία εξυπνάδα, να ανεβάζουμε μία φωτογραφία με τους κοιλιακούς μας ή ένα γατάκι και να βλέπουμε τη νανοφήμη μας να εκτοξεύεται με το ανοδικό σπρώξιμο από δεκάδες ορθωμένους αντίχειρες. Όλοι αποκτήσαμε το βάθρο που φανταζόμασταν με τα μικροφωνάκια του και την καμερούλα του, μόνο που τώρα τα φώτα δεν είναι στραμμένα επάνω μας γιατί πολύ απλά δίπλα υπάρχει ένα άλλο βαθράκι και πιο δίπλα ένα άλλο και πάει λέγοντας. Έτσι το κανονάκι που φώτιζε τον ομιλητή έδωσε τη θέση του σε λάμπες φθορίου, παντού το ίδιο φως, από παντού φωνές, σχεδόν τίποτα το σημαντικό. Ο/η επιχειρηματίας νιώθει ότι τον/την αγαπούν στην τοποθεσία «το μαγαζί μου», η ρομαντική ψυχή ανεβάζει κλεμμένες ρίμες και δηλώνει «μου αρέσει» πρώτη, ενώ ο συνάδελφος «πίνει δηλητηριώδης ουσίες» και αύριο το ξέρεις ότι θα σέρνεται στη δουλειά και δεν θα είναι κρύωμα. Οι πολιτικές θέσεις και οι όποιες σοβαρές τοποθετήσεις πέφτουν επάνω σε fake news, ρατσισμός και λουλούδια με γλυκανάλατα τσιτάτα, δώσε αίμα δίπλα σε άλλη μία duckface. Βαβέλ. Ξεχάσαμε τα μικρόφωνα ανοιχτά και ακούγεται ακόμα και το καζανάκι. Τα 15 λεπτά έγιναν 15 προφίλ αλλά η δημοσιότητα, μικροφήμη. Για άλλη μία φορά, δε φταίει το μέσο αλλά η χρήση του. Φταίει που είναι τόσο εύκολο να πεις κάτι ώστε δεν το πολυσκέφτεσαι. Ότι γίνεται και με τη φωτογραφία. Τραβάς 37 για να βρεις αυτή που σε κολακεύει περισσότερο, όχι αυτή που είσαι περισσότερο «εσύ». Έτσι λοιπόν και το μέσο που χρησιμοποιείς και είναι κάποιο από τα σόσιαλ μίντια. Δεν φταίει αυτό αν καταναλώνεσαι σε like σκοπιμότητας, δεν είναι κατασκευαστικό του πρόβλημα αν το χρησιμοποιείς για διπλωματικούς λόγους, δεν φταίει επίσης εκείνο αν η μικροψυχία σου σε κάνει κρατάς τα «μου αρέσει» για προίκα. Τα μικρόφωνα καταλήγουν σε μεγάφωνα και κάπως έτσι η όποια φωνή μεγεθύνεται. Στις μέρες μας ζούμε μία χάβρα, για να ακουστείς πρέπει να φωνάξεις πολύ ή να πεις κάτι που να αξίζει στα αλήθεια τον κόπο να ακουστεί.

Μοιραστείτε: