“Αμ Δε Λο!!!” (I’m the Law!)

Σκληρός σαν ατσάλι, άκαμπτος, εντυπωσιακός, κατεβαίνει από την υπερμεγέθη μοτοσικλέτα του και διακηρύσσει χωρίς ίχνος χιούμορ, ότι όλοι οι παρανομούντες εξεγερμένοι συλλαμβάνονται.

Dredd 3DΠολύ πριν ξεστομίσει την ατάκα ο Σταλόνε στην ταινία του 1995, η ίδια σκηνή με είχε εντυπωσιάσει βαθύτατα στο κόμικς που διάβαζα με ευλάβεια από το 1975, το θρυλικό “Δυναμικό Αγόρι”. Περιοδικό ανθολογίας της 9ης τέχνης, που έγραψε τη δική του ιστορία στην Ελλάδα, παρουσίασε τον Δικαστή Ντρεντ μετά το 60ο του τεύχος, εγκαινιάζοντας έτσι μια νέα, πιο δυναμική περίοδο στην έκδοσή του. Ασπρόμαυρο σκίτσο, κάφρικο και έξαλλο χιούμορ, σκληρή βία, ευφάνταστες ιστορίες, τρόμος και γουέστερν σε σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Μεγάλος φαν του χάρτινου ήρωα, βρήκα κάτι από την μαγεία του και στην ταινία του Σταλόνε, κι ας μην κατάφερε να κερδίσει την αποδοχή του κοινού. Το κινηματογραφικό αντίγραφο δεν ακολούθησε πιστά τη μυθολογία του κόμικς, με δύο τρανταχτές παραβάσεις: Ο πολύ ακριβός σταρ Σταλόνε δεν μπορούσε να παίζει σε ολόκληρη ταινία χωρίς να δείχνει το πρόσωπό του (ο Σβαρτζενέγκερ αρνήθηκε το ρόλο επειδή στο σενάριο το κράνος δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ), και στο έργο αναπτύσσεται φλερτ ανάμεσα στον Δικαστή Ντρεντ και την Δικαστή Χέρσεϊ, με το σεξ απόλυτα απαγορευτικό για τους Δικαστές του μέλλοντος, ως νόμος της Μέγκα-Πόλης και απαράβατος κανόνας του κόμικς.
Ο Δικαστής Joseph Dredd είναι ο φανταστικός και μακροβιότερος χαρακτήρας κόμικς του Βρετανικού περιοδικού επιστημονικής φαντασίας «2000 AD», έχοντας ξεκινήσει τη “ζωή” του από το δεύτερο κιόλας τεύχος, το 1977. Ο Dredd είναι ένας Αμερικανός μπάτσος μιας βίαιης μεγαλούπολης του μέλλοντος, όπου ένστολοι εκπρόσωποι του νόμου, οι Δικαστές, συνδυάζουν πάνω τους την εξουσία αστυνόμου, δικαστή, και εκτελεστή. Ο χαρακτήρας είναι δημιούργημα του σεναριογράφου John Wagner και του σκιτσογράφου Carlos Ezquerra. Είναι ο πιο αναγνωρισμένος ήρωας κόμικς στην Μεγάλη Βρετανία, τόσο που το όνομά του χρησιμοποιείται συχνά σε κοινωνικά και επίκαιρα θέματα που έχουν σχέση με την αστυνόμευση, την κατάχρηση της εξουσίας και την επιβολή της έννομης καταστολής.
Όταν ο Pat Mills ετοίμαζε το «2000 AD» το 1976, κάλεσε τον πρώην συνεργάτη του, John Wagner, να αναπτύξει χαρακτήρες για το περιοδικό. Ο Wagner είχε πείρα στο να γράφει ήρωες τύπου “Βρώμικος Χάρρυ” για άλλες εκδόσεις και πρότεινε ένα χαρακτήρα που θα εξωθούσε εκείνον τον τύπο πέρα από τα λογικά όρια. Έναν υπέρ-βίαιο εκπρόσωπο του νόμου που θα περιπολούσε μια μελλοντική Νέα Υόρκη, με την εξουσία να παραδίδει άμεση δικαιοσύνη. Ο Mills είχε σχεδιάσει ένα κόμικς τρόμου με τον τίτλο «Δικαστής Τρόμος (Dread)», που όμως είχε εγκαταλείψει ως ακατάλληλο για το νέο του εκδοτικό δημιούργημα. Κράτησε όμως το όνομα, αλλάζοντας λίγο την ορθογραφία σε «Dredd», βαπτίζοντας έτσι τον υπέρτατο αστυνόμο.
Για την απεικόνιση του ήρωα, ο Carlos Ezquerra, ένας Ισπανός καλλιτέχνης, είχε σαν πηγή έμπνευσης τον χαρακτήρα που έπαιζε ο David Carradine στην ταινία του 1975, “Death Race 2000”. Ο Ezquerra πρόσθεσε πανοπλία, διάφορα φερμουάρ, αλυσίδες και άλλα αξεσουάρ, που ο Wagner στην αρχή βρήκε παρατραβηγμένα. Μια πληθώρα από σενάρια μοιράστηκαν σε πολλούς διαφορετικούς σκιτσογράφους, καθώς ο Mills προσπαθούσε να κατασταλάξει στην ιστορία που θα σύστηνε πιο αποτελεσματικά τον ήρωά του στο αναγνωστικό κοινό. Εξαιτίας αυτού του αγώνα δρόμου, ο Δικαστής Dredd έχασε την πρεμιέρα του 2000 AD, τον Φεβρουάριο του 1977. Η πρώτη ιστορία σε σενάριο Peter Harris και σκίτσο Mike McMahon θα εμφανιζόταν στο δεύτερο τεύχος, και ο Δικαστής σύντομα θα ήταν ο πιο δημοφιλής ήρωας του περιοδικού. Από το 1990, ο Dredd απόκτησε και δική του παράλληλη έκδοση, με τίτλο «Judge Dredd Magazine».
Ο Joseph Dredd είναι ο πιο διάσημος της εκλεκτής ομάδας των Δικαστών που κυριαρχούν στην Mega-City One. Είναι οπλισμένος με το «Lawgiver», ένα πιστόλι που αναγνωρίζει μόνο την παλάμη του ιδιοκτήτη του, και είναι ικανό να ρίχνει έξι διαφορετικά είδη πυρομαχικών. Κουβαλάει επίσης ένα ρόπαλο, ένα μαχαίρι, και χειροβομβίδες κρότου και χημικών αερίων. Οδηγεί την τεράστια μοτοσικλέτα «Lawmaster», που διαθέτει πολυβόλα, κανόνι λέιζερ, και έναν υπάκουο υπολογιστή που όμως είναι ικανός να σκέφτεται και να λειτουργεί τη μηχανή από μόνος του. Ο Dredd δε βγάζει ποτέ το κράνος του και άρα το κόμικς δε δείχνει ποτέ το πρόσωπό του. Όπως εξηγεί ο John Wagner: «Εκφράζει το απρόσωπο της δικαιοσύνης – μιας δικαιοσύνης που δεν έχει ψυχή. Δεν είναι απαραίτητο λοιπόν, ο αναγνώστης να δει το πρόσωπο του Dredd., και επίσης, δεν το θέλω εγώ”.
Δικαστής Ντρεντ, εικονογράφηση του Sebastien GrenierΦέτος (2012), έχουμε μια νέα, διορθωμένη, μάλλον σωστότερη και πιο σκοτεινή κινηματογραφική παρουσίαση του ήρωα, στο Dredd 3D. Ως τέτοιο το έχουν διαφημίσει τουλάχιστον. Στον κυρίαρχο ρόλο, αυτήν τη φορά, είναι ο Καρλ Ούρμπαν, που δεν είναι άγνωστος σε μας τους λάτρεις του φανταστικού. Παίζει τον γιατρό Bones του διαστημόπλοιου Έντερπραϊζ, στις νέες ταινίες Star Trek του J.J. Abrams, και ήταν ο Eomer στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Το σκηνικό της σειράς κόμικς είναι το δυστοπικό μέλλον μιας Γης που έχει πληγεί άσχημα από μια σειρά διεθνών συγκρούσεων, η πλειοψηφία της επιφάνειας του πλανήτη είναι μια ραδιενεργή έρημος, και όλος ο εναπομείναντας πληθυσμός είναι μαζεμένος σε γιγάντιους οικισμούς, γνωστούς ως Μέγκα-Πόλεις. Ο Dredd ζει στην Mega-City One, στην ανατολική ακτή της Βόρειας Αμερικής. Η αυτοματοποίηση και η ρομποτική δουλεία έχει προκαλέσει ανεργία στο σύνολο σχεδόν των κατοίκων. Στην ανία τους, οι πολίτες ακολουθούν κάθε τρελή μόδα και παρόρμηση. Με πληθυσμό κάπου στα 400 εκατομμύρια, είναι όλοι στοιβαγμένοι σε τεράστιους ουρανοξύστες, και δε χρειάζεται παρά η ελάχιστη αφορμή για να χάσουν τον αυτοέλεγχό τους. Όλοι, και ο καθένας χωριστά, είναι υποψήφιοι παράνομοι και εγκληματίες. Ήταν το ένα σημείο στη μυθολογία του κόμικς που έβρισκα ενοχλητικό και γοητευτικό ταυτόχρονα. Σαν αναγνώστης δεν μπορούσα να συνταυτιστώ με κανέναν, και αναγκαστικά στρεφόμουν στον πρωταγωνιστή, ο οποίος όμως με απωθούσε συχνά με την άκαμπτη, σκληρή του στάση.
Έχετε νιώσει ποτέ ένοχος μπροστά σ’ έναν αστυνομικό, ενώ δεν έχετε κάνει απολύτως τίποτα; Μήπως, γιατί όλοι κρύβουμε έναν μικρό εγκληματία μέσα μας; Και τους Dredd τους βλέπουμε ίσως πιο συχνά απ’ όσο θα θέλαμε, καθημερινά, στις ειδήσεις; Μέχρι να αγγίξουμε πραγματικά το φανταστικό μέλλον, για τώρα ας επαναλάβουμε όλοι: «Είναι μόνο ένα κόμικς. Είναι μόνο ένα κόμικς.»

Μοιραστείτε:  

Tags: