Η Επιστροφή της Επιστημονικής Φαντασίας στην Ερμούπολη!

Στο 15ο τεύχος του ΑΝ, Νοέμβριο του 2009, σας είχα γράψει για το 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης. Σταθερό σε αξία και επίδοση, πιο εντυπωσιακό από τα προηγούμενα, μου είχε αφήσει μια μοναδική, μαγική θα έλεγα αίσθηση. Με το βλέμμα μου λοιπόν γεμάτο άστρα, αγνοούσα τις προειδοποιήσεις του διοργανωτή του, ότι πιθανό του χρόνου να μην υπήρχε επόμενο. Εξάλλου, ο Νίκος Αλμπανόπουλος, δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Ερμούπολης, μας είχε συνηθίσει να μας τρομάζει έτσι στην λήξη κάθε φεστιβάλ. Εκείνη τη φορά όμως το εννοούσε. Σίγησε η φαντασία στη Σύρο για τα επόμενα δύο χρόνια. Τι είχε συμβεί;

Αφίσα 6ου Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας ΕρμούποληςΔημοτικές υποχρεώσεις και προσωπική κούραση κατέστησαν αναγκαίο αυτό το διάλειμμα. Σαφώς η άψογη οργάνωση που ζούσαμε κάθε χρόνο έκρυβε πολύ δουλειά από πίσω. Με τα δικά του λόγια: «Πολύς κόσμος βοήθησε στην υλοποίηση του φεστιβάλ -και μάλιστα το έκανε με επαγγελματισμό, αναπτύσσοντας πρωτοβουλία και δείχνοντας συνέπεια. Έτσι, κάποιες εκδηλώσεις ολοκληρώνονταν με μηδενική ως ασήμαντη επίβλεψη και ενασχόληση από μέρους μου, ενώ φυσικά άλλες απαιτούσαν παρουσία και τρέξιμο ως το τελευταίο λεπτό. Μιλάω όμως για το τριήμερο. Και πρέπει να καταλάβετε ότι το τριήμερο καθαυτό είναι η διασκέδαση, το πάρτι, η ελαφρότητα του φεστιβάλ. Η πραγματική κούραση είναι ο χρόνος που προηγείται. Από τη στιγμή που θα πεις “οκ, θα το κάνω εκείνη την ημερομηνία” ως την έναρξη, μεσολαβούν τρεις ή τέσσερις μήνες με άγχος και τρέξιμο, που αναπόφευκτα προκαλούν κόπωση. Η διαδικασία που ξεκινά με το “για να δούμε τις εκδηλώσεις: Θα είναι αυτή… αυτή… Η πρώτη θα γίνει έτσι… έτσι… Θέλω αυτό το χώρο… Αυτούς τους συμμετέχοντες… Αυτά τα εργαλεία… Θα κοστίσει τόσο… Άρα πρέπει να μιλήσω με αυτούς τους ανθρώπους, στο πρόγραμμα θα γραφεί έτσι κλπ. Πάμε τώρα στη δεύτερη…” και καταλήγει στο καμπανάκι έναρξης κάθε εκδήλωσης, είναι κουραστική, αν φυσικά θέλεις το φεστιβάλ να έχει υψηλό επίπεδο και να είναι κάθε χρόνο καλύτερο από το προηγούμενο, όπως εκτιμώ ότι ήταν.»
Και σε μια χρονιά δύσκολη σαν αυτή, με την οικονομική κρίση να μας μαυρίζει την ψυχή, ήχησε για άλλη μια φορά το κάλεσμα για τη Σύρο, για την επιστροφή του φεστιβάλ της φαντασίας. Στις  11-12 και 13 Μαΐου, το 6ο ΦΕΦΕ ήταν κάτι παραπάνω από υπόσχεση, ήταν γεγονός. Κατανοητά σεμνότερο και περιορισμένο, σχετικά με την μέχρι σήμερα εξέλιξή του, τήρησε τα αναμενόμενα και άφησε για άλλη μια φορά τις καλύτερες των εντυπώσεων. Επέστρεψαν οι παλιοί φίλοι, και αυτή τη φορά ήρθαν πολλοί που μόνο ακουστά το είχαν. Πήρε θετική ψήφο από όλους. Ζεστή λοιπόν, η υποδοχή με έμπρακτη τη συμμετοχή στη δημιουργική διαδικασία του φανταστικού.
Διαβάστηκαν εφτά καινούργια μικρά διηγήματα, με θέμα μια Ελλάδα ενός εναλλακτικού 2012, με πολιτικό και χιουμοριστικό τόνο, τέσσερα μεγαλύτερα διηγήματα βασισμένα στους τρεις νόμους της ρομποτικής του Ασίμοφ, και συμμετείχαν δώδεκα συγγραφείς στον 24άωρο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα «Είναι πράγματι οι Γήινοι εύκολοι;» ή εναλλακτικά, «Είναι πράγματι οι Γήινες εύκολες;» Δόθηκε κι ένα σύντομο μονόπρακτο, διασκευή ενός διηγήματος του Κώστα Χαρίτου σε σκηνοθεσία Γιώργου Πάχου. Τα μέλη της ομάδας «Υποκριτές», του τοπικού Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ερμήνευσαν το θεατρικό έργο επιστημονικής φαντασίας του Χάρη Βεκρή «Η απελπισία του ανδρισμού», σε σκηνικά και κοστούμια του ίδιου τμήματος, με την επίβλεψη της καθηγήτριας Έλσας Χαραλάμπους.
Επίσης, οι πρωτοετείς του ιδίου τμήματος, με πολύ κέφι και υπό την επίβλεψη των καθηγητριών Φλωρεντίας Οικονομίδου και Έλσας Χαραλάμπους, συμμετείχαν για 6η συνεχή χρονιά στο φεστιβάλ με τη δουλειά που ετοίμασαν, στη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους ειδικά για αυτό. Με θέματά «Ο σύντροφός μου είναι alien» και «sci-fi σκηνές», κατασκεύασαν δισδιάστατα και τρισδιάστατα έργα με κύριο υλικό το χαρτί, ανακυκλώσιμα υλικά και χρώματα, παράλληλα με μια δεύτερη ενότητα -μια σειρά χαρακτικών- πάνω στα ίδια θέματα.
Προβλήθηκαν και δώδεκα ταινίες μικρού μήκους επιστημονικής φαντασίας από όλο τον κόσμο, δανεισμένες από το 7ο SFF-Rated Athens 2012, σε συνεργασία με την Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας.
Και τι θα ήταν όλη αυτή η γιορτή αν έλειπαν οι γαστριμαργικές της πινελιές; Ο Ρομπέρτο Μπραζόλα και το προσωπικό του εστιατορίου «Άμβυξ» μας είχαν και φέτος μια επίσημη φεστιβαλική πίτσα. Ο Ντανιέλε Μέντρι του Daidadi δημιούργησε το Big Bang choc, το επίσημο παγωτό μας, μαύρη-κατάμαυρη σοκολάτα με απίστευτα βελούδινη υφή, σαν μους από άλλο γαλαξία. Για δεύτερη φορά συμμετείχε και το παγωτατζίδικο Django, προσφέροντας μας τα Spaceballs, μικρά «σου» παγωτού που ονομάστηκαν έτσι προς τιμήν της ταινίας του Μελ Μπρουκς.
Με πόνο καρδιάς πρόσεξα οικείες εικόνες στην Ερμούπολη, που έχω συνηθίσει να βλέπω στην Χαλκίδα. Άδειες βιτρίνες, κλειστά καταστήματα, μπαρ και καφέ που κουβαλούσαν τόσες ζεστές αναμνήσεις από τα προηγούμενα χρόνια, να χάσκουν τώρα τραγικά κενά. Λιγότεροι οι χώροι που φιλοξένησαν τις φετινές εκδηλώσεις, η ψυχή όμως του φεστιβάλ ήταν και είναι οι άνθρωποι του, συμμετέχοντες και θεατές μαζί. Και από αυτή την άποψη το φεστιβάλ δεν είχε φτωχαίνει ούτε στο ελάχιστο. Όπως είπε κι ένας από τους πολλούς φίλους, ήταν μια «πενταήμερη εκδρομή» από το καράβι του πηγαιμού, μέχρι και το καράβι της επιστροφής. Στο ΦΕΦΕ είσαι σε παρέα φίλων με τους οποίους μοιράζεσαι την ίδια αγάπη, δημιουργείς σε κύκλο συναδέλφων, κρίνεις, κρίνεσαι, συναντάς νέες επαναστατικές ιδέες, ανταλλάσσεις απόψεις, συζητάς βιβλία, κινηματογράφο, κόμικς, δεν ντρέπεσαι τα πάθη σου, φορτίζεις τις μπαταρίες σου και καμιά φορά, καταφέρνεις να γίνεις εσύ καταλύτης στη φαντασία των άλλων. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη επιβράβευση απ’αυτό. Τον φετινό Διαγωνισμό Διηγήματος τον κέρδισε αναπάντεχα μια “αουτσάιντερ”, η Μαριλένα Τζωρτζάκη με το πολύ έξυπνο «Λαβ Στόρι!» Η Μαριλένα κάνει το μεταπτυχιακό της στο Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Σύρο. Την γνωρίσαμε για πρώτη φορά όταν ήρθε να ζητήσει διευκρινήσεις για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Αέναη και χωρίς όρια, η φαντασία μας ενώνει όλους, και σε τέτοιους καιρούς μας χαρίζει κουράγιο.
Ο Νίκος Αλμπανόπουλος μας αποχαιρέτησε με την υπόσχεση ότι το 7ο φεστιβάλ θα είναι εδώ του χρόνου, «φτάνει να υπάρχει ακόμα κράτος» όπως συμπλήρωσε κλείνοντας μας το μάτι. Εγώ σας αφήνω και με μιαν άλλη του ευχή: «Η μεγαλύτερη χαρά μου είναι να διαβάσω ότι “διοργανώνεται σε μια άλλη πόλη το νέο φεστιβάλ επιστημονικής φαντασίας” και να βρεθώ εκεί συμμετέχων και τουρίστας ταυτόχρονα, ανάμεσα σε μπύρες, συζητήσεις, παρουσίες και… κοπάνες από εκδηλώσεις. Α ναι, και μετά στο πλοίο της επιστροφής να γράφω χαλαρός τις αναμνήσεις μου…» Εύχομαι και αυτό να γίνει μια μέρα πραγματικότητα αγαπητέ Νίκο, για να σου επιστρέψουμε τις χαρές που σου χρωστάμε.

Μοιραστείτε:  

Tags: