Στα Μονοπάτια του Τρόμου

Έχεις ένα πρόβλημα με τον τρόμο. Πηγαίνεις σε σινεμά που παίζει ταινία του είδους και φροντίζεις να χαλάσεις την εμπειρία για όλους την ώρα της προβολής, γεμίζοντας την αίθουσα με τα τρανταχτά σου γέλια. Εντάξει, ξέρουμε γιατί γελάς. Στο πλήθος μπορείς και περνάς το άλλοθί σου. Έχεις, όμως, δοκιμάσει ν’ ανοίξεις ένα καλό βιβλίο τρόμου; Να καθίσεις να το διαβάσεις σ’ ένα άδειο σπίτι, λίγο αργούτσικα, μόνος σου;

Στα Μονοπάτια του ΤρόμουΕδώ πια, έχεις να ξεγελάσεις μόνο ένα άτομο. Τον εαυτό σου. Και αυτό που κρύβεται στις σκιές (σκέψου, γιατί φοβάσαι το σκοτάδι), ακόμα κι αν στο περιγράψει εξονυχιστικά ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας, κάθε γαμψό νύχι, σουβλερό δόντι, αγκαθωτή γλώσσα ή γλοιώδη απόφυση, στο τέλος, το τέρας που φοβάσαι θα το σχηματίσει μόνο η δική σου φαντασία. Αυτή είναι και η μαγεία της λογοτεχνίας.

Η λογοτεχνία του Τρόμου, αποσκοπεί στο να προκαλέσει στον αναγνώστη μια συναισθηματική αντίδραση, ψυχολογική ή φυσιολογική, με σκοπό να τον τρομάξει. Η απαρχή του βρίσκεται στην εποχή, που ο προϊστορικός άνθρωπος πάσχιζε να μη φαγωθεί από τα θηρία και προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο του σκοταδιού, όταν έπεφτε η νύχτα. Στη διαδρομή, η εύπλαστή του φαντασία είχε γεμίσει ήδη τους μύθους του με ποικιλία φριχτών τρόμων. Όπως είχε πει και ο H.P. Lovecraft, “Το αρχαιότερο και δυνατότερο συναίσθημα της ανθρωπότητας είναι ο φόβος, και το αρχαιότερο και δυνατότερο είδος φόβου είναι ο φόβος του άγνωστου.” Όλα κατέληξαν τελικά, στη σημερινή έντυπη συνταγή, καθώς λέγεται ότι η πρώτη ιστορία τρόμου γράφτηκε το 1764, από τον Horace Walpole. Η γοτθική εκείνη νουβέλα, είχε τον τίτλο «Το Κάστρο του Οτράντο.»

Ο υπερφυσικός τρόμος έχει τις ρίζες του σε φολκλορικές και θρησκευτικές παραδόσεις σχετικές με το θάνατο, τη μετά θάνατον ζωή, το κακό, το δαιμονικό και αρχέτυπο κακό που εκπροσωπείται από τον Διάβολο. Αυτά αποδόθηκαν σε ιστορίες με μάγισσες, βρικόλακες, λυκάνθρωπους, φαντάσματα και δαιμονικές συμφωνίες, όπως εκείνη στο «Φάουστ.»

Ο γοτθικός τρόμος του 18ου αιώνα άντλησε τέτοιες πηγές σε έργα, όπως το «Vathek» (1786) του William Beckford, το «The Mysteries of Udolpho» (1794) και «The Italian» (1797) της Ann Radcliffe, και «The Monk» (1796) του Matthew Lewis. Πολλές από τις ιστορίες τρόμου αυτής της εποχής, γράφονταν από γυναίκες και προωθούνταν προς γυναίκες αναγνώστριες, με το τυπικό σενάριο μια δυναμική πρωταγωνίστρια να απειλείται από σκοτεινά πλάσματα σε κάποιο τρομακτικό κάστρο.

Η γοτθική παράδοση συνεχίστηκε τον 19ο αιώνα με το «Φρανκενστάιν» (1818), της Mary Shelley, τα διηγήματα του Edgar Allan Poe, την «Περίεργη Υπόθεση του Δόκτωρ Τζέκιλ και του Κυρίου Χάιντ» (1886), του Robert Louis Stevenson, «Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» (1890), του Oscar Wilde, και τον «Δράκουλα» (1897), του Bram Stoker.

Μεγάλοι συγγραφείς των αρχών του 20ου αιώνα, ήταν οι H.P. Lovecraft και M.R. James. Ο πιο διάσημος συγγραφέας τρόμου της σύγχρονης εποχής είναι ο Stephen King, με όλα σχεδόν τα βιβλία του να έχουν μεταφερθεί, στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη.

Η ντόπια σκηνή δεν υστερεί στο τρομακτικό. Σαν μέρος της λογοτεχνίας του φανταστικού, δίνει το δικό της αγώνα για αναγνώριση, τα δείγματά της όμως, είναι αξιόλογα…

«Σκοτεινά ανέκδοτα και ιστορίες εφιαλτών», «Στο λυκόφως, εκείνα» – Περικλής Μποζινάκης (Futura): «Οι ήρωες μεταμορφώνονται. Το σώμα τους αλλάζει. Έντρομοι ανακαλύπτουν ότι παράξενα, εφιαλτικά πλάσματα ενός άλλου κόσμου κατοικούν δίπλα τους, έτοιμα να εισβάλλουν στην καθημερινότητά τους.»

«Το Ασήμι Που Ουρλιάζει» – Αβραάμ Κάουα (Jemma Press): «Με μια κίνηση της σπονδυλικής του στήλης, το πλάσμα ορθώθηκε και κοίταξε το κοινό με το σταχτί του βλέμμα. Τα χείλη του άνοιξαν σ’ ένα πλατύ χαμόγελο. Η αρχέγονη φωνή του γέμισε την αίθουσα, σκεπάζοντας τα ουρλιαχτά των παρευρισκομένων. «Μόνο οι ημίθεοι λατρεύονται με κρασί και λουλούδια», είπε. «Οι θεοί, οι πραγματικοί θεοί, ζητάνε αίμα!»

«Η Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας» – Κωνσταντίνος Μίσσιος (Διόπτρα): «Ένα αυτοκίνητο σταματάει σε μια απομακρυσμένη περιοχή. Μόνος χώρος παραμονής είναι ένα εχθρικό και σκοτεινό πανδοχείο. Μακάβριες ιστορίες, στοιχειωμένα στενά, κι ένα αναπάντεχο τέλος.»Στα Μονοπάτια του Τρόμου

«Το Στόμα του Διαβόλου» – Αντώνης Κρύσιλας (Platypus): «Θυμήσου τότε, που ήσουν παιδί και οι μεγαλύτεροι σε τρόμαζαν με παραμύθια για τέρατα, μάγισσες και φαντάσματα… Θυμήσου τον κακό λύκο, που κρυβόταν κάτω απ’το κρεβάτι σου και τα τέρατα, που μόνο εσύ μπορούσες να δεις πίσω απ’τον καθρέφτη… Τώρα μεγάλωσες. Το μόνο τέρας που ξέρεις, κρύβεται μέσα σου.»

«Έλος» – Πέτρος Τσαλπατούρος (Ars Nocturna): «Συμβαίνουν παράξενα πράγματα τελευταία. Από τότε δηλαδή, που εμφανίστηκε η μορφή στο κελάρι. Πότε θα μας αφήσει επιτέλους ήσυχους; Είναι πανούργα οντότητα. Μια σκοτεινή πόλη, όπου κυριαρχεί το χάος, η τρέλα και ο θάνατος… Παράξενα πρόσωπα ζωντανών (και όχι μόνο) περιφέρονται με απόκοσμη απελπισία…»

Άλλα βιβλία: «Ανάμεσα» – Παναγιώτης Ζερβός (Biblio), «Πυρετός» – Νάσος Βάγιας (Έσοπτρον), «Trapped – Οι Παγιδευμένοι» – Αντώνης Τουμανίδης (PostScript), «Ακατονόμαστες  εξομολογήσεις» – Γιώργος Παπαδάκης (Οξύ).

Υπάρχουν πολλά που μπορούν να μας τρομάξουν εκεί έξω. Δε χρειάζεται να σου φτιάξω μια λίστα από μπαμπούλες, έχεις τους δικούς σου. Αυτοί που σχηματίζονται όταν παρακολουθείς τις ειδήσεις στην τηλεόραση, όταν περπατάς στο δρόμο το βράδυ, όταν στέλνεις το παιδί σου μόνο του σχολείο. Είναι απορίας άξιο, πως βγάζουμε πέρα τη μέρα μας χωρίς να ουρλιάζουμε από τρόμο. Αλλά οι ιστορίες, βοηθούν. Ο G.K. Chesterton κάποτε έγραψε ότι, «Τα παραμύθια είναι κάτι περισσότερο από αληθινά, όχι επειδή μας λένε ότι υπάρχουν δράκοι, αλλά επειδή μας λένε ότι οι δράκοι μπορούν να νικηθούν.»

Καλές αναγνώσεις.

Μοιραστείτε:  

Tags: