El Eternauta

Το Ετερνάουτα ξεκινάει με μια εξωγήινη εισβολή στη Γη. Μια θανατηφόρα χιονόπτωση, έργο των εισβολέων, καλύπτει το Μπουένος Άιρες και εξαλείφει κάθε μορφή ζωής μέσα σε λίγες ώρες. Ο Χουάν Σάλβο, μαζί με μερικούς φίλους, τη γυναίκα και την κόρη του, επιζούν στην κάλυψη του σπιτιού του, χάρη και στη διορατικότητά τους για τη φύση του χιονιού. Αρχίζουν να οργανώνονται για την επιβίωσή τους, φτιάχνοντας ειδικές στολές που τους προστατεύει από το χιόνι, ώστε να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν προς αναζήτηση προμηθειών. Το σενάριο, τρομακτικό και κλειστοφοβικό σε χαρακτήρα, είναι δημιούργημα του Αργεντινού Έκτορ Έστερχελντ.

El Eternauta comicO Héctor German Oesterheld γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1919. Δημοσιογράφος και συγγραφέας, καταξιώθηκε κυρίως ως μάστορας του είδους του στον κόσμο των κόμικς. Μαζί με τους Ιταλούς Μάριο Φαουστινέλλι, Ούγκο Πρατ, Ίβο Παβόνε και Ντίνο Μπατάλια, ο Έστερχελντ αποτέλεσε μέρος αυτού που έγινε γνωστό, σαν η Χρυσή Εποχή των Αργεντινών κόμικς, μια κίνηση που εξαπλώθηκε σε μια διεθνή σκηνή καλλιτεχνών και συγγραφέων, που η δουλειά δημοσιεύτηκε σε όλον τον κόσμο. Το 1957, μαζί με τον αδελφό του Χόρχε, ίδρυσε την Ediciones Frontera, και συνέχισαν εκδίδοντας διάφορα περιοδικά κόμικς, το Hora Cero Semanal (εβδομαδιαίο) και το Hora Cero Mensual (μηνιαίο). Το 1958, άρχισε να γράφει το Ετερνάουτα, ίσως την πιο δημοφιλή και κριτικά αποδεκτή δουλειά του. Το κόμικς αφηγούνταν τη συνάντηση του ίδιου με έναν ταξιδιώτη του χρόνου, ο οποίος είχε ζήσει πάνω από 100 ζωές και ταξίδευε τώρα στο παρελθόν, για να τον προειδοποιήσει για κάποια μελλοντική καταστροφή. Το κόμικς έκανε την εμφάνισή του στο Hora Cero για 106 εβδομαδιαία επεισόδια, και ήταν τεράστια επιτυχία. Ο εκδοτικός οίκος όμως, έκλεισε πέντε χρόνια αργότερα, εξαιτίας ενός συνδυασμού της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Αργεντινή το 1960, με τον ανταγωνισμό από το εξωτερικό και την φυγή Αργεντινών καλλιτεχνών στην Ευρώπη. Ο Έστερχελντ συνέχισε να γράφει για άλλα περιοδικά.
Σιγά-σιγά η δουλειά του απέκτησε μεγαλύτερη πολιτική έμφαση, με ιστορίες όπως το El Eternauta, Part II (1976), που περιγράφει μια μελλοντική Αργεντινή, που υποφέρει στην καταπίεση μιας δικτατορίας. Η βιογραφία που έγραψε το 1968 για τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Τσε, αποσύρθηκε από την κυκλοφορία με παρέμβαση της κυβέρνησης και τα γνήσια χειρόγραφα καταστράφηκαν. Το 1970, έγραψε μια καθόλου κολακευτική βιογραφία της Εβίτα Περόν, αφιερωμένη στον Τσε. Το 1973, δημοσίευσε το «450 Χρόνια Πολέμου Ενάντια στον Ιμπεριαλισμό». Στη διάρκεια της χούντας του 1970, ακολουθώντας τις τέσσερίς του κόρες, έγινε μέλος μιας αριστερής, αντάρτικης ομάδας, των Montoneros.
Το 1969, ο Έστερχελντ ξαναέγραψε το «El Eternauta», με μικρές αλλαγές στην ιστορία, με περισσότερες πολιτικές νύξεις και πολύ πιο βίαιο χαρακτήρα. Αυτή η εκδοχή είχε σαν σκιτσογράφο τον Αλμπέρτο Μπρέτσια, που ζωγράφισε την ιστορία μ’ ένα πιο πειραματικό και μοναδικό στιλ, διαχωρίζοντας την εικόνα του από το πρώτο. Άρχισε να τυπώνεται στο εβδομαδιαίο Gente, στις 29 Μαίου του 1969. Τα επόμενα χρόνια, έκανε την εμφάνισή του και σε πολλά Ευρωπαϊκά περιοδικά, όπως τα Linus, El Globo, Alter Alter, Il Mago, Charlie Mensuel και Metal Hurlant.
Το Δεκέμβριο του 1975, το Eternauta II έκανε την εμφάνισή του στο περιοδικό Skorpio. Ο Έστερχελντ συνέχισε την ιστορία ξανά με την τέχνη του Σολάνο Λοπέζ. Παρακινούμενος από τη δυσάρεστη πολιτική κατάσταση της εποχής του, το σενάριο έγινε ακόμα πιο φανερά επικριτικό της επικρατούσας δικτατορίας. Ο ίδιος ο Έστερχελντ έγινε αφηγητής μέσα στην ιστορία. Έχοντας γίνει μέλος της απαγορευμένης οργάνωσης Montoneros, ο Έστερχελντ έγραφε το κόμικς από κρυφές τοποθεσίες.

Το 1977, ο Έστερχελντ εξαφανίστηκε, και ένα χρόνο μετά, οι τέσσερις κόρες του συνελήφθησαν από τον Αργεντινό στρατό, μαζί με τους συζύγους τους. Εξαφανίστηκαν όλοι τους χωρίς ίχνος. Ένας εγγονός, ο Μάρτιν, γεννήθηκε στη φυλακή και ελευθερώθηκε στη φροντίδα της γιαγιάς του και χήρας του Έστερχελντ, Έλσα Σάντσες. Η Έλσα πήρε μέρος στις διαμαρτυρίες των Μητέρων, στην Plaza de Mayo και έγινε μία από τις επίσημες ομιλήτριες των Γιαγιάδων της Plaza de Mayo, που απαιτούσαν την επιστροφή των παιδιών των εξαφανισμένων στις βιολογικές τους οικογένειες. Όταν το 1979, ο Ιταλός δημοσιογράφος Alberto Ongaro ερευνούσε την εξαφάνιση του Έστερχελντ, έλαβε την εξής απάντηση: «Τον εξαφανίσαμε γιατί έγραψε μία από τις ωραιότερες ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ για τον Τσε.» Ο Αργεντινός δημοσιογράφος Jacobo Timmerman, στα δικά του απομνημονεύματα της φυλάκισής του, θυμάται να είχε δει τον Έστερχελντ στα κρατητήρια, το 1977. Στην Έκθεση Εξαφανισμένων Ατόμων, που συνέταξε η Εθνική Επιτροπή Αργεντινής το 1984, υπάρχουν μάρτυρες που είχαν δει τον Έστερχελντ ζωντανό από τον Νοέμβριο του 1977, μέχρι τον Ιανουάριο του 1978, αν και τρομερά καταβεβλημένο από τις κακουχίες. Ήταν έγκλειστος στο μυστικό φυλάκιο El Vesubio, που σαρδόνια αποκαλούνταν “Το Ξενοδοχείο Sheraton”.
Το Ετερνάουτα ξεκίνησε την κυκλοφορία του στην Ελλάδα, τον Μάρτιο του 1980, στο περιοδικό Σκαθάρι, μια έκδοση που κράτησε μόλις 17 εβδομάδες, σταματώντας τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου. Αργότερα, είχε μια δεύτερη ευκαιρία, στο 10ο τεύχος του περιοδικού Σκορπιός. Από την 15 Νοεμβρίου του 1985, άρχισε να τυπώνεται πάλι από την αρχή, ξεπέρασε το σημείο στο οποίο είχε διακοπεί, μόνο όμως στο ελάχιστο, για να σταματήσει ξανά μαζί με το 28ο και τελευταίο τεύχος, την 15 Αυγούστου του 1986. Πολλοί οι φανατικοί του αναγνώστες, θα περίμεναν αρκετά χρόνια για να δουν επιτέλους το έργο ολοκληρωμένο. Το έπος κυκλοφορεί σήμερα, σε δύο υπερπολυτελείς τόμους από την Jemma Press, στην αυθεντική ασπρόμαυρή του εκδοχή.

[Στη Χαλκίδα μπορείτε να το βρείτε στο βιβλιοπωλείο Διάμετρος.]

Μοιραστείτε:  

Tags: